• Stan prawny na: 2026-06-02
Pracodawca nie może jednostronnie nakazać pracownikowi wykorzystania urlopu z następnego roku przed jego nabyciem. Urlop bieżący powinien być udzielany zgodnie z planem urlopów albo po porozumieniu z pracownikiem, z wyjątkami wyraźnie wynikającymi z Kodeksu pracy.
W artykule wyjaśniamy, kiedy pracownik nabywa prawo do urlopu, czy firma może zamknąć zakład w okresie świątecznym, co z zaległym urlopem oraz jak reagować na próbę narzucenia urlopu.
.jpg)
Co do zasady pracodawca nie może po prostu ogłosić, że pracownicy mają wykorzystać urlop z następnego roku, jeżeli jeszcze nie nabyli do niego prawa. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy w grudniu firma planuje przerwę świąteczno-noworoczną, a pracownik wykorzystał już cały urlop za dany rok.
Prawo do urlopu wypoczynkowego jest prawem pracownika, ale samo udzielenie urlopu wymaga osadzenia w przepisach: w planie urlopów, w uzgodnieniu z pracownikiem albo w szczególnym przypadku przewidzianym w Kodeksie pracy. Sam fakt, że pracodawca chce zamknąć biuro lub ograniczyć pracę w okresie świątecznym, nie daje mu automatycznie prawa do rozliczenia nieobecności jako urlopu z przyszłego roku.
Jeżeli pracownik ma jeszcze urlop bieżący albo zaległy, sytuację trzeba oceniać inaczej niż przy urlopie z przyszłego roku. Pracodawca może planować urlopy, musi jednak uwzględniać przepisy o planie urlopów, wnioski pracowników oraz konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Nie jest dopuszczalne obchodzenie tych zasad przez formalne wpisanie urlopu tam, gdzie pracownik faktycznie nie ma już nabytego prawa do urlopu.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Zgodnie z art. 152 § 1 Kodeksu pracy pracownikowi przysługuje coroczny, nieprzerwany i płatny urlop wypoczynkowy. Zgodnie z art. 152 § 2 pracownik nie może zrzec się prawa do urlopu. Oznacza to, że urlop nie jest zwykłym uznaniowym świadczeniem pracodawcy, lecz uprawnieniem pracowniczym, które trzeba rozliczać zgodnie z ustawą.
Kluczowy jest art. 153 Kodeksu pracy. Pracownik podejmujący pracę po raz pierwszy nabywa w roku podjęcia pracy prawo do urlopu z upływem każdego miesiąca pracy, w wymiarze 1/12 urlopu przysługującego po przepracowaniu roku. Prawo do kolejnych urlopów pracownik nabywa natomiast w każdym następnym roku kalendarzowym.
W praktyce pracownik zatrudniony 1 stycznia nabywa prawo do urlopu za dany rok z początkiem tego roku, z zastrzeżeniem szczególnych zasad dotyczących m.in. pierwszej pracy, zmiany pracodawcy, rozwiązania umowy w trakcie roku oraz urlopu proporcjonalnego. Przed 1 stycznia nie ma jeszcze zwykłego prawa do urlopu z kolejnego roku, więc pracodawca nie powinien jednostronnie rozliczać przerwy świątecznej z tej przyszłej puli.
Art. 163 Kodeksu pracy przewiduje, że urlopy powinny być udzielane zgodnie z planem urlopów. Plan urlopów ustala pracodawca, biorąc pod uwagę wnioski pracowników i konieczność zapewnienia normalnego toku pracy. Planem urlopów nie obejmuje się urlopu na żądanie.
Jeżeli u pracodawcy nie ustala się planu urlopów, termin urlopu powinien być ustalony po porozumieniu z pracownikiem. Porozumienie nie oznacza, że pracownik zawsze wybiera dowolny termin, ale też nie oznacza pełnej swobody pracodawcy. Pracodawca ma prawo organizować pracę zakładu, jednak powinien robić to w granicach przepisów o urlopach.
W praktyce problem powstaje wtedy, gdy firma chce mieć przerwę świąteczną, a część pracowników nie ma już urlopu. Wtedy pracodawca może szukać rozwiązań organizacyjnych, ale nie powinien jednostronnie wpisywać urlopu z następnego roku. Urlop bezpłatny również nie może być narzucony, ponieważ zgodnie z Kodeksem pracy udziela się go na pisemny wniosek pracownika.
Najwyraźniejszy wyjątek dotyczy okresu wypowiedzenia. Zgodnie z art. 1671 Kodeksu pracy w okresie wypowiedzenia umowy o pracę pracownik jest obowiązany wykorzystać przysługujący mu urlop, jeżeli pracodawca go udzieli. W takim przypadku, z wyłączeniem urlopu zaległego, wymiar urlopu nie może przekraczać wymiaru wynikającego z zasad urlopu proporcjonalnego.
Osobno trzeba traktować urlop zaległy. Zgodnie z art. 168 Kodeksu pracy urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 należy udzielić najpóźniej do 30 września następnego roku kalendarzowego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego występuje stanowisko, że przy zaległym urlopie pracodawca może doprowadzić do jego wykorzystania nawet bez zgody pracownika, skoro ma ustawowy obowiązek udzielenia urlopu. Jednocześnie Państwowa Inspekcja Pracy wskazuje, że poza okresem wypowiedzenia brak jest wyraźnej regulacji pozwalającej jednostronnie udzielić urlopu bez zgody pracownika, a orzecznictwo nie jest całkowicie jednolite. Dlatego w praktyce najbezpieczniejsze jest wcześniejsze wezwanie pracownika do zaplanowania zaległego urlopu, udokumentowanie rozmów i dopiero potem podejmowanie decyzji.
Przestój lub mniejsza liczba zleceń nie są samodzielną podstawą do narzucenia urlopu wypoczynkowego. Jeżeli pracownik był gotów do pracy, a nie wykonywał jej z przyczyn dotyczących pracodawcy, zastosowanie może mieć art. 81 Kodeksu pracy dotyczący wynagrodzenia za czas niewykonywania pracy, w tym niezawinionego przez pracownika przestoju.
Pracownik powinien przede wszystkim ustalić, jakiego urlopu dotyczy polecenie: bieżącego, zaległego, urlopu w okresie wypowiedzenia czy urlopu z przyszłego roku. To rozróżnienie ma zasadnicze znaczenie. Jeżeli chodzi o urlop, którego pracownik jeszcze nie nabył, warto odpowiedzieć pisemnie, że nie wyraża się zgody na rozliczenie nieobecności z przyszłej puli urlopowej.
Nie należy podpisywać wniosku urlopowego tylko dlatego, że pracodawca twierdzi, iż jest to formalność. Podpisany wniosek może później utrudnić wykazanie, że urlop został faktycznie narzucony. Jeżeli pracownik chce zgodzić się na urlop zaliczkowy, powinien mieć jasność, jak pracodawca rozliczy go w razie zakończenia zatrudnienia przed nabyciem pełnego prawa do urlopu.
W razie sporu można zwrócić się do działu kadr, organizacji związkowej, społecznej inspekcji pracy albo do Państwowej Inspekcji Pracy. Jeżeli błąd dotyczy ewidencji urlopowej lub wynagrodzenia, warto zachować wiadomości od pracodawcy, grafik, plan urlopów, paski płacowe i potwierdzenia z systemu kadrowego.
Nieudzielenie przysługującego pracownikowi urlopu wypoczynkowego albo bezpodstawne obniżenie jego wymiaru może stanowić wykroczenie przeciwko prawom pracownika. Art. 282 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy przewiduje w takim przypadku grzywnę od 1000 zł do 30 000 zł.
Wymuszenie urlopu z przyszłego roku może też prowadzić do praktycznych problemów: błędnego salda urlopowego, sporu o wynagrodzenie za okres zamknięcia zakładu, nieprawidłowej ewidencji czasu pracy albo problemów przy rozwiązaniu umowy. Z tego powodu każdą taką sytuację trzeba oceniać na podstawie konkretnych dokumentów i przebiegu ustaleń między stronami.
Poniższe przykłady pokazują, jak zasady dotyczące urlopu świątecznego, planu urlopów i urlopu z przyszłego roku działają w praktyce.
Pani Marta wykorzystała cały urlop za 2026 r. Pracodawca poinformował zespół, że od 28 do 31 grudnia zakład będzie zamknięty, a osobom bez urlopu odliczy się te dni z puli za 2027 r. Pani Marta może sprzeciwić się takiemu rozliczeniu, ponieważ przed 1 stycznia 2027 r. nie nabyła jeszcze prawa do urlopu za 2027 r. Pracodawca powinien poszukać innego zgodnego z prawem rozwiązania, np. zorganizować pracę, ustalić inne wolne w granicach przepisów albo rozliczyć sytuację jako przestój, jeżeli spełnione są przesłanki z Kodeksu pracy.
Pan Tomasz ma 8 dni zaległego urlopu za poprzedni rok. Mimo kilku próśb kadr nie wskazał terminu jego wykorzystania. Pracodawca, chcąc uniknąć naruszenia art. 168 Kodeksu pracy, wyznaczył termin urlopu przed 30 września i poinformował o tym pracownika na piśmie. Taka sytuacja różni się od narzucania urlopu bieżącego lub urlopu z przyszłego roku, bo po stronie pracodawcy istnieje ustawowy obowiązek udzielenia urlopu zaległego.
Pani Anna jest w okresie wypowiedzenia, a do wykorzystania pozostało jej 6 dni urlopu. Pracodawca udzielił jej urlopu na ostatni tydzień zatrudnienia. W takim przypadku pracownik ma obowiązek wykorzystać przysługujący urlop, ponieważ art. 1671 Kodeksu pracy przewiduje szczególną zasadę dla okresu wypowiedzenia.
Może zaplanować przerwę organizacyjną, ale samo zamknięcie firmy nie oznacza automatycznie prawa do wpisania każdemu urlopu. Jeżeli pracownik ma urlop bieżący lub zaległy, trzeba sprawdzić plan urlopów, wcześniejsze ustalenia i podstawę prawną. Jeżeli pracownik nie ma już urlopu, pracodawca nie powinien jednostronnie sięgać po urlop z przyszłego roku.
Co do zasady pracownik nabywa prawo do kolejnego urlopu w następnym roku kalendarzowym. Wcześniejsze wykorzystanie urlopu z przyszłego roku może być rozważane tylko wyjątkowo i za zgodą stron, ale nie powinno być narzucane przez pracodawcę.
Brak pracy po stronie pracodawcy nie jest podstawą do przymusowego urlopu. Jeżeli pracownik jest gotów do pracy, w grę mogą wchodzić przepisy o wynagrodzeniu za czas niewykonywania pracy albo przestoju, zależnie od przyczyny i organizacji pracy.
Urlop zaległy powinien być udzielony najpóźniej do 30 września następnego roku. W orzecznictwie Sądu Najwyższego istnieje stanowisko dopuszczające udzielenie zaległego urlopu bez zgody pracownika, ale PIP wskazuje, że przepisy nie regulują tego wprost poza okresem wypowiedzenia. Dlatego każdą sytuację należy oceniać ostrożnie.
Plan urlopów ma znaczenie, ale powinien być ustalony zgodnie z art. 163 Kodeksu pracy, czyli z uwzględnieniem wniosków pracowników i potrzeb pracodawcy. Nie powinien obejmować urlopu na żądanie i nie może służyć do rozliczania urlopu, którego pracownik jeszcze nie nabył.
Jeżeli wniosek nie odpowiada Twojej rzeczywistej woli, nie należy podpisywać go bezrefleksyjnie. Lepiej poprosić o pisemne polecenie lub podstawę prawną i zachować korespondencję. Podpisany wniosek może później sugerować, że urlop był dobrowolnie uzgodniony.
Pracodawca nie może jednostronnie nakazać pracownikowi wykorzystania urlopu z kolejnego roku, zanim pracownik nabędzie do niego prawo. Urlop w okresie świątecznym może być prawidłowo zaplanowany, ale musi mieścić się w zasadach wynikających z Kodeksu pracy. Inaczej należy oceniać urlop bieżący ujęty w planie, inaczej urlop zaległy, a jeszcze inaczej urlop w okresie wypowiedzenia.
Jeżeli pracownik nie ma już urlopu, a firma chce zamknąć zakład, pracodawca powinien zastosować rozwiązanie zgodne z przepisami, a nie automatycznie pomniejszać przyszłoroczny limit urlopowy. W razie wątpliwości warto żądać pisemnego wyjaśnienia i sprawdzić ewidencję urlopową.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 277: ISAP Sejm.
2. Art. 152, art. 153, art. 163, art. 1671, art. 168, art. 81 i art. 282 Kodeksu pracy.
3. Wyrok Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2006 r., I PK 124/05, dotyczący zaległego urlopu wypoczynkowego: orzeczenie SN.
4. Informacja Państwowej Inspekcji Pracy dotycząca udzielania zaległego urlopu bez zgody pracownika: PIP.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Aleksandra Pofit
Radczyni prawna, absolwentka WydziaĹu Prawa i Administracji Uniwersytetu MikoĹaja Kopernika w Toruniu. UkoĹczyĹa aplikacjÄ radcowskÄ przy OkrÄgowej Izbie RadcĂłw Prawnych w Warszawie. DoĹwiadczenie zawodowe zdobywaĹa przede wszystkim w dziaĹach prawnych...
>> więcej informacjiZapytaj prawnika
Kodeks pracy