• Stan prawny na: 2026-06-07
Wypowiedzenie umowy o pracę nie przekreśla automatycznie prawa do trzynastki. Jeżeli chodzi o ustawowe dodatkowe wynagrodzenie roczne w jednostce sfery budżetowej, decyduje przede wszystkim przepracowanie wymaganego okresu w roku, za który trzynastka przysługuje, oraz brak przesłanek wyłączających to prawo.
Inaczej trzeba ocenić premię roczną w firmie prywatnej. Tam prawo do wypłaty zależy od umowy o pracę, regulaminu wynagradzania, układu zbiorowego albo zasad przyjętych u pracodawcy.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Na początku trzeba rozróżnić dwie sytuacje. Ustawowe dodatkowe wynagrodzenie roczne, potocznie nazywane trzynastką, jest uregulowane w ustawie o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej. Dotyczy ono m.in. pracowników państwowych jednostek sfery budżetowej, urzędów organów władzy publicznej, sądów, trybunałów, samorządowych jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych.
Jeżeli natomiast pracownik jest zatrudniony u prywatnego pracodawcy, sama nazwa świadczenia używana w firmie, np. trzynastka, premia roczna albo nagroda roczna, nie przesądza jeszcze o prawie do wypłaty. Wtedy podstawą roszczenia może być przede wszystkim umowa o pracę, regulamin wynagradzania, układ zbiorowy pracy, porozumienie zbiorowe albo utrwalona i jasno określona praktyka płacowa. Warto więc sprawdzić dokumenty dotyczące wynagrodzenia za pracę, a nie tylko zwyczajową nazwę świadczenia.
Informacja, że pracodawca zatrudnia ponad 20 pracowników, ma znaczenie głównie przy ocenie, czy u pracodawcy powinny istnieć wewnętrzne przepisy płacowe. Obecnie pracodawca zatrudniający co najmniej 50 pracowników, nieobjętych odpowiednim układem zbiorowym pracy, co do zasady ustala regulamin wynagradzania. Pracodawca zatrudniający co najmniej 20 i mniej niż 50 pracowników ustala taki regulamin, jeżeli wystąpi o to zakładowa organizacja związkowa. Pracodawca zatrudniający mniej niż 50 pracowników może natomiast dobrowolnie wprowadzić regulamin wynagradzania.
Samo wypowiedzenie umowy o pracę, także z powodu utraty zaufania, nie jest tym samym co rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika. Art. 32 Kodeksu pracy pozwala każdej ze stron rozwiązać umowę o pracę za wypowiedzeniem, a rozwiązanie umowy następuje dopiero z upływem okresu wypowiedzenia.
Jeżeli pracownik przepracował cały rok kalendarzowy, za który ma być wypłacone dodatkowe wynagrodzenie roczne, a dopiero w następnym roku otrzymał wypowiedzenie, to takie wypowiedzenie co do zasady nie pozbawia go trzynastki za rok poprzedni. W opisanej sytuacji istotne jest więc nie to, że umowa zakończy się po trzymiesięcznym wypowiedzeniu, lecz to, czy w roku, za który ma być wypłacona trzynastka, pracownik spełnił warunki ustawowe i nie wystąpiła jedna z przesłanek utraty prawa.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Pracownik nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego. Jeżeli nie przepracował całego roku, może nabyć prawo do trzynastki w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.
Od tej zasady istnieją ważne wyjątki. W niektórych sytuacjach przepracowanie co najmniej 6 miesięcy nie jest wymagane. Dotyczy to m.in. rozwiązania stosunku pracy w związku z przejściem na emeryturę, rentę szkoleniową, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub świadczenie rehabilitacyjne, przeniesieniem służbowym, powołaniem lub wyborem, likwidacją pracodawcy, zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy, a także korzystania z niektórych urlopów związanych z rodzicielstwem, w tym urlopu macierzyńskiego, ojcowskiego, rodzicielskiego, opiekuńczego i uzupełniającego urlopu macierzyńskiego.
Przy ustalaniu prawa do trzynastki trzeba więc osobno sprawdzić rok, za który świadczenie ma być wypłacone, długość przepracowanego okresu, rodzaj nieobecności oraz przyczynę rozwiązania stosunku pracy. W sprawach granicznych duże znaczenie ma dokumentacja kadrowa.
Ustawa wymienia sytuacje, w których pracownik nie nabywa prawa do trzynastki. Są to:
W praktyce oznacza to, że zwykłe wypowiedzenie umowy, nawet wręczone przez pracodawcę i nawet uzasadnione utratą zaufania, należy odróżnić od rozwiązania umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika. Dopiero ten drugi tryb, potocznie nazywany zwolnieniem dyscyplinarnym, jest ustawową przesłanką utraty prawa do trzynastki.
Dodatkowe wynagrodzenie roczne wynosi 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który trzynastka przysługuje. Przy obliczaniu uwzględnia się wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy należne pracownikowi, który podjął pracę po przywróceniu do pracy.
Trzynastkę wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który świadczenie przysługuje. Wyjątek dotyczy pracownika, z którym rozwiązano stosunek pracy w związku z likwidacją pracodawcy. Wtedy wynagrodzenie roczne wypłaca się w dniu rozwiązania stosunku pracy.
Jeżeli świadczenie nazywane trzynastką jest w rzeczywistości premią roczną u prywatnego pracodawcy, trzeba ustalić, czy ma ono charakter roszczeniowy, czy uznaniowy. Premia roszczeniowa przysługuje wtedy, gdy przepisy wewnętrzne albo umowa wskazują konkretne warunki jej uzyskania, np. wynik finansowy, frekwencję, ocenę pracy, brak określonych kar lub pozostawanie w zatrudnieniu w określonym dniu. Jeśli pracownik spełnił te warunki, może dochodzić wypłaty.
Inaczej wygląda sytuacja, gdy świadczenie ma charakter nagrody uznaniowej. Jeżeli pracodawca zachował rzeczywistą swobodę przyznania nagrody, a dokumenty płacowe nie tworzą konkretnych i weryfikowalnych warunków wypłaty, dochodzenie takiego świadczenia jest trudniejsze. Sama praktyka wypłat z poprzednich lat może być ważnym argumentem, ale zwykle nie wystarczy bez analizy dokumentów i sposobu działania pracodawcy.
Poniższe przykłady pokazują, jak różnie może wyglądać ocena prawa do trzynastki albo premii rocznej w zależności od rodzaju pracodawcy, trybu rozwiązania umowy i treści przepisów wewnętrznych.
Anna pracowała w urzędzie gminy przez cały 2025 rok. W styczniu 2026 r. otrzymała wypowiedzenie umowy z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Nie miała nieusprawiedliwionych nieobecności, nie stawiła się do pracy w stanie nietrzeźwości i nie została zwolniona dyscyplinarnie. W takiej sytuacji wypowiedzenie złożone w 2026 r. nie odbiera jej prawa do trzynastki za 2025 r.
Marek został zatrudniony w samorządowej jednostce budżetowej od 1 maja 2025 r. i pracował do końca roku. Ponieważ przepracował u tego pracodawcy ponad 6 miesięcy, może nabyć prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego.
Ewa pracowała w jednostce budżetowej prawie cały rok, ale w grudniu rozwiązano z nią umowę bez wypowiedzenia z jej winy. Jeżeli zwolnienie dyscyplinarne było skuteczne, pracownica nie nabywa prawa do trzynastki za ten rok, mimo że przepracowała znaczną jego część.
Katarzyna pracowała w prywatnej spółce, w której wypłacano premię roczną nazywaną trzynastką. Regulamin premiowania przewidywał, że premia należy się pracownikom, którzy osiągnęli określony wynik i pozostawali w zatrudnieniu 31 grudnia danego roku. Jeżeli Katarzyna spełniła oba warunki, samo późniejsze wypowiedzenie umowy może nie uzasadniać odmowy wypłaty. Gdyby jednak regulamin wymagał pozostawania w zatrudnieniu także w dniu wypłaty, trzeba byłoby dodatkowo ocenić zgodność i skuteczność takiego postanowienia.
Nie zawsze. Utratę prawa do ustawowej trzynastki powoduje m.in. rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika. Zwykłe wypowiedzenie umowy, także dokonane przez pracodawcę, nie jest automatycznie podstawą utraty świadczenia.
Co do zasady tak, jeżeli pracownik był objęty ustawą o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym i nie wystąpiła żadna ustawowa przesłanka wyłączająca prawo do świadczenia. Wypowiedzenie otrzymane w następnym roku nie powinno samo w sobie pozbawiać prawa do trzynastki za rok poprzedni.
Jeżeli nie przepracował całego roku, zasadą jest wymóg co najmniej 6 miesięcy pracy u danego pracodawcy. Ustawa przewiduje jednak wyjątki, m.in. przy przejściu na emeryturę, likwidacji pracodawcy, zmniejszeniu zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy oraz przy niektórych urlopach rodzicielskich.
Dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłaca się nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku następującego po roku, za który świadczenie przysługuje. Przy likwidacji pracodawcy wypłata następuje w dniu rozwiązania stosunku pracy.
Nie ma ogólnej ustawowej trzynastki dla wszystkich pracowników prywatnych firm. Prywatny pracodawca musi wypłacić premię roczną wtedy, gdy obowiązek taki wynika z umowy, regulaminu, układu zbiorowego albo innych wiążących zasad wynagradzania.
Należy najpierw ustalić podstawę świadczenia i warunki jego wypłaty. W praktyce trzeba sprawdzić umowę, regulamin wynagradzania, regulamin premiowania, korespondencję z pracodawcą i historię wypłat. Dopiero potem można ocenić, czy warto wystąpić z wezwaniem do zapłaty albo pozwem do sądu pracy.
Jeżeli pracownik jednostki sfery budżetowej przepracował cały rok kalendarzowy i nie wystąpiły ustawowe przesłanki utraty prawa, wypowiedzenie umowy w kolejnym roku nie odbiera mu prawa do trzynastki za rok poprzedni. Inaczej należy oceniać zwolnienie dyscyplinarne, nieusprawiedliwioną nieobecność dłuższą niż dwa dni, pracę w stanie nietrzeźwości albo karę dyscyplinarną wydalenia z pracy lub ze służby.
W przypadku premii rocznej w prywatnej firmie decydują natomiast przepisy zakładowe i dokumenty płacowe. Właśnie dlatego przy sporze z pracodawcą trzeba sprawdzić nie tylko tryb rozwiązania umowy, ale również regulamin wynagradzania, regulamin premiowania i warunki wypłaty świadczenia.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 560 - Dziennik Ustaw.
2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r. poz. 277 - ISAP.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Dorota Kriger
Absolwentka kierunku bankowość w Studium Finansów pod patronatem WSB w Poznaniu, licencjat Wydziału Ekonomicznego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu w specjalności ekonomika pracy i zarządzanie kadrami. Od 1999 r. zatrudniona na stanowisku specjalisty do spraw administracji i zamówień...
>> więcej informacjiPotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Kodeks pracy
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory, słownik i kodeksy.