• Stan prawny na: 2026-05-31
Odprawa przy zwolnieniu z przyczyn niedotyczących pracownika powinna zostać wypłacona najpóźniej w dniu rozwiązania stosunku pracy, choć ustawa nie wskazuje osobnego terminu wypłaty.
Wyjaśniamy, kiedy odprawa staje się wymagalna, ile może wynosić, co zrobić przy opóźnieniu i kiedy roszczenie o odprawę się przedawnia.

Ustawa o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników nie wskazuje odrębnej daty przelewu odprawy. Nie oznacza to jednak, że pracodawca może dowolnie przesuwać wypłatę. Skoro odprawa przysługuje w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, przyjmuje się, że roszczenie o jej zapłatę staje się wymagalne najpóźniej w dniu ustania zatrudnienia.
W praktyce odprawa powinna zostać wypłacona w ostatnim dniu trwania umowy o pracę, czyli w dniu, w którym stosunek pracy się rozwiązuje. Jeżeli wypłata następuje przelewem, bezpieczne jest zlecenie go tak, aby pracownik mógł dysponować pieniędzmi w terminie wymagalności. Samo wysłanie przelewu w ostatnim dniu zatrudnienia może okazać się niewystarczające, jeżeli środki trafią na rachunek później.
Nie ma przeszkód, aby pracodawca wypłacił odprawę wcześniej, na przykład razem z ostatnim wynagrodzeniem. Trzeba jednak pamiętać, że prawo do odprawy ostatecznie wiąże się z rzeczywistym rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika. Jeżeli po wypowiedzeniu strony zmieniły ustalenia albo do rozwiązania umowy nie doszło, sytuację trzeba ocenić indywidualnie.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Odprawa pieniężna z ustawy o zwolnieniach grupowych przysługuje pracownikowi wtedy, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 20 pracowników, a rozwiązanie stosunku pracy następuje z przyczyn niedotyczących pracownika. Najczęściej chodzi o likwidację stanowiska, redukcję etatów, restrukturyzację, spadek zamówień albo inne przyczyny organizacyjne lub ekonomiczne po stronie pracodawcy.
Odprawa może należeć się nie tylko przy klasycznym zwolnieniu grupowym. Przy pracodawcy zatrudniającym co najmniej 20 pracowników przepisy stosuje się odpowiednio także przy zwolnieniu indywidualnym, jeżeli przyczyny niedotyczące pracownika są wyłącznym powodem wypowiedzenia albo rozwiązania umowy za porozumieniem stron z inicjatywy pracodawcy. Więcej o takim przypadku omawia artykuł: zwolnienie z pracy z przyczyn ekonomicznych a odprawa.
Jeżeli pracodawca zatrudnia mniej niż 20 pracowników, odprawa z tej ustawy co do zasady nie przysługuje. Nie wyklucza to jednak prawa do świadczenia wynikającego z umowy o pracę, regulaminu wynagradzania, układu zbiorowego, porozumienia ze związkami zawodowymi albo indywidualnego porozumienia z pracodawcą.
Wysokość odprawy zależy od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy. Pracownikowi przysługuje odprawa w wysokości:
Do zakładowego stażu pracy wlicza się zatrudnienie u tego pracodawcy. W określonych sytuacjach trzeba doliczyć także wcześniejsze okresy zatrudnienia, na przykład gdy doszło do przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę na podstawie art. 231 Kodeksu pracy.
Odprawę oblicza się według zasad obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Nie jest więc prawidłowe automatyczne utożsamianie jej z dowolnie rozumianymi dochodami pracownika. Punktem odniesienia jest wynagrodzenie ustalane według zasad przewidzianych dla ekwiwalentu urlopowego.
Ustawowa odprawa nie może przekroczyć 15-krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy. Od 1 stycznia 2026 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi 4806 zł brutto, dlatego maksymalna odprawa ustawowa przy rozwiązaniu umowy w 2026 r. wynosi 72 090 zł brutto.
Jeżeli umowa rozwiązuje się w innym roku, limit należy obliczyć według minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu ustania stosunku pracy. Przepisy zakładowe lub porozumienie z pracodawcą mogą przewidywać świadczenie korzystniejsze, ale nie mogą pozbawiać pracownika odprawy ustawowej, jeżeli spełnione są warunki jej wypłaty.
Jeżeli odprawa nie została wypłacona w ostatnim dniu zatrudnienia, pracownik może żądać zapłaty odprawy oraz odsetek ustawowych za opóźnienie. Odsetki liczy się od następnego dnia po rozwiązaniu stosunku pracy do dnia zapłaty. Ich wysokość jest zmienna i wynika z przepisów o odsetkach za opóźnienie, dlatego przy dłuższym sporze warto sprawdzić stawkę obowiązującą w poszczególnych okresach.
W pierwszej kolejności warto skierować do pracodawcy pisemne wezwanie do zapłaty. W piśmie należy wskazać datę rozwiązania umowy, podstawę żądania, wysokość odprawy, numer rachunku bankowego oraz termin zapłaty. Jeżeli pracodawca odmawia, zwleka albo kwestionuje prawo do odprawy, pracownik może dochodzić roszczenia przed sądem pracy. Skarga do Państwowej Inspekcji Pracy może pomóc w wyjaśnieniu sprawy, ale spór o istnienie i wysokość roszczenia ostatecznie rozstrzyga sąd.
Roszczenia ze stosunku pracy przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne. W przypadku odprawy termin ten należy liczyć co do zasady od dnia rozwiązania stosunku pracy, bo wtedy odprawa powinna zostać wypłacona. Odsetki za opóźnienie również mogą podlegać przedawnieniu, dlatego nie warto odkładać sprawy na ostatnią chwilę.
Jeżeli pracownik złoży pozew w sądzie pracy, samo przedawnienie nie oznacza automatycznego oddalenia żądania w każdej sytuacji, ale pracodawca może podnieść zarzut przedawnienia. W praktyce bezpiecznie jest działać możliwie szybko: zebrać dokumenty, obliczyć należność i wezwać pracodawcę do zapłaty.
Choroba pracownika nie przekreśla automatycznie prawa do odprawy. Decydujące jest to, jaka była rzeczywista i formalna przyczyna rozwiązania umowy. Jeżeli rozwiązanie nastąpiło wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika, odprawa może być należna mimo przebywania na zwolnieniu lekarskim. Inaczej może być wtedy, gdy przyczyną rozwiązania umowy jest długotrwała nieobecność pracownika albo okoliczności leżące po jego stronie. Ten problem szerzej opisuje materiał: choroba a brak odprawy.
Podobnie przy likwidacji stanowiska trzeba badać, czy likwidacja była rzeczywista, czy tylko pozorna. Jeżeli pracodawca formalnie zlikwidował stanowisko, ale faktycznie przekazał te same obowiązki innej osobie albo utworzył bardzo podobne stanowisko, może to mieć znaczenie zarówno dla prawa do odprawy, jak i dla oceny zasadności wypowiedzenia.
Jeżeli okres wypowiedzenia został skrócony, termin wypłaty odprawy należy powiązać z faktyczną datą rozwiązania stosunku pracy. Nie należy odkładać wypłaty do pierwotnie planowanego końca wypowiedzenia, jeżeli umowa rozwiązała się wcześniej.
Poniższe przykłady pokazują, jak w praktyce ustala się termin wypłaty odprawy i skutki opóźnienia po stronie pracodawcy.
Pani Anna pracowała w spółce ponad 10 lat. Pracodawca wypowiedział jej umowę z powodu likwidacji działu, a umowa rozwiązała się 31 marca 2026 r. Ponieważ staż pracy przekraczał 8 lat, odprawa przysługiwała w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, z uwzględnieniem ustawowego limitu. Pracodawca powinien wypłacić ją najpóźniej 31 marca 2026 r.
Pan Marek otrzymał odprawę dopiero 12 dni po rozwiązaniu umowy. Sama odprawa została obliczona prawidłowo, ale została wypłacona po terminie. Pracownik może żądać odsetek ustawowych za opóźnienie za okres od następnego dnia po ustaniu zatrudnienia do dnia zapłaty odprawy.
Pani Katarzyna podpisała porozumienie stron po informacji pracodawcy o redukcji etatów. W dokumencie nie wpisano odprawy, ale z korespondencji wynikało, że inicjatywa rozwiązania umowy pochodziła od pracodawcy, a przyczyną była reorganizacja. Jeżeli pracodawca zatrudniał co najmniej 20 pracowników, brak zapisu o odprawie w porozumieniu nie musi pozbawiać pracownicy prawa do tego świadczenia.
Nie wskazuje osobnego terminu technicznej wypłaty, ale odprawa jest związana z rozwiązaniem stosunku pracy. Dlatego powinna zostać wypłacona najpóźniej w dniu ustania zatrudnienia.
Odsetki można liczyć od następnego dnia po rozwiązaniu stosunku pracy, jeżeli do tego dnia odprawa nie została wypłacona. Odsetki nalicza się do dnia zapłaty.
Co do zasady nie powinien odkładać odprawy do zwykłego terminu kolejnej wypłaty, jeżeli ten termin przypada po ustaniu zatrudnienia. Odprawa powinna być rozliczona najpóźniej w dniu rozwiązania umowy.
Nie. Odprawa ustawowa wymaga spełnienia warunków, w szczególności zatrudniania przez pracodawcę co najmniej 20 pracowników oraz rozwiązania umowy z przyczyn niedotyczących pracownika. U mniejszych pracodawców odprawa może wynikać z wewnętrznych regulacji albo umowy.
Nie zawsze. Odprawę oblicza się według zasad dotyczących ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, a nie przez proste zsumowanie dowolnych trzech ostatnich przelewów. Znaczenie mają składniki wynagrodzenia i zasady ich uwzględniania.
Tak, ale trzeba uważać na przedawnienie. Roszczenie o odprawę przedawnia się co do zasady po 3 latach od dnia wymagalności, czyli najczęściej od dnia rozwiązania stosunku pracy.
Może się należeć, jeżeli rozwiązanie umowy nastąpiło z inicjatywy pracodawcy i z przyczyn niedotyczących pracownika, a spełnione są pozostałe warunki ustawowe. Samo nazwanie dokumentu porozumieniem stron nie przesądza jeszcze o braku odprawy.
Odprawa dla zwalnianego pracownika powinna zostać wypłacona najpóźniej w dniu rozwiązania stosunku pracy. Przepisy nie zawierają osobnego technicznego terminu wypłaty, ale z charakteru odprawy wynika, że staje się ona wymagalna wraz z ustaniem zatrudnienia. Opóźnienie po stronie pracodawcy daje podstawę do żądania odsetek ustawowych za opóźnienie.
Najważniejsze jest ustalenie, czy zwolnienie nastąpiło z przyczyn niedotyczących pracownika i czy pracodawca podlega ustawie o zwolnieniach grupowych. Wysokość odprawy zależy od stażu pracy u danego pracodawcy, a w 2026 r. ustawowy limit wynosi 72 090 zł brutto. Jeżeli pracodawca odmawia wypłaty, warto działać szybko, bo roszczenie przedawnia się co do zasady po 3 latach.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 570 - Dziennik Ustaw
2. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, tekst jednolity Dz.U. z 2025 r. poz. 277 - Dziennik Ustaw
3. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 września 2025 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2026 r., Dz.U. z 2025 r. poz. 1242 - Dziennik Ustaw
4. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, art. 481 - ISAP
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Dorota Kriger
Absolwentka kierunku bankowość w Studium Finansów pod patronatem WSB w Poznaniu, licencjat Wydziału Ekonomicznego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu w specjalności ekonomika pracy i zarządzanie kadrami. Od 1999 r. zatrudniona na stanowisku specjalisty do spraw administracji i zamówień...
>> więcej informacjiZapytaj prawnika
Kodeks pracy