• Stan prawny na: 2026-05-30
Pracownik po chorobie trwającej dłużej niż 30 dni musi przejść badania kontrolne, także wtedy, gdy złożył wypowiedzenie. Pracodawca nie ma obowiązku zwolnić go z pracy w okresie wypowiedzenia, chyba że sam skorzysta z takiej możliwości.
W artykule wyjaśniamy, kiedy trzeba wykonać badania medycyny pracy, czy można odmówić pracy na innym stanowisku, co z wynagrodzeniem za okres wypowiedzenia i kiedy odmowa współpracy może skończyć się rozwiązaniem umowy bez wypowiedzenia.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Sam fakt złożenia wypowiedzenia nie zawiesza obowiązków pracowniczych. Do dnia rozwiązania umowy pracownik pozostaje w stosunku pracy, a więc powinien wykonywać polecenia pracodawcy dotyczące pracy, o ile są zgodne z prawem i umową o pracę. Dotyczy to także skierowania na badania profilaktyczne.
Zgodnie z art. 229 Kodeksu pracy, po niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez aktualnego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku i w warunkach opisanych w skierowaniu.
Zaświadczenie od lekarza prowadzącego, że pracownik nie powinien wykonywać dotychczasowej pracy, jest ważną informacją dla pracodawcy, ale co do zasady nie zastępuje orzeczenia lekarza medycyny pracy. To lekarz medycyny pracy ocenia zdolność do pracy na konkretnym stanowisku, uwzględniając czynniki szkodliwe, uciążliwe i niebezpieczne wskazane przez pracodawcę w skierowaniu.
Okresowe i kontrolne badania lekarskie powinny być przeprowadzane w miarę możliwości w godzinach pracy. Za czas niewykonywania pracy w związku z takimi badaniami pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia, a w razie konieczności przejazdu do innej miejscowości przysługują mu należności na pokrycie kosztów przejazdu według zasad obowiązujących przy podróżach służbowych.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Co do zasady pracownik nie powinien odmawiać udziału w obowiązkowych badaniach lekarskich, jeżeli został na nie prawidłowo skierowany. Obowiązek ten obejmuje nie tylko samo stawienie się u lekarza, ale także współdziałanie podczas badania i przekazanie istotnych informacji o stanie zdrowia. Sąd Najwyższy w wyroku z 17 maja 2017 r., sygn. akt II PK 94/16, podkreślił znaczenie rzeczywistej współpracy pracownika przy badaniach profilaktycznych.
Odmowa badań może być potraktowana jako naruszenie obowiązków pracowniczych, zwłaszcza obowiązku przestrzegania przepisów i zasad BHP. W skrajnych przypadkach, gdy odmowa jest świadoma, nieusprawiedliwiona i uniemożliwia dopuszczenie do pracy, pracodawca może rozważać rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z winy pracownika na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy. Nie jest to jednak automatyczne. Każdorazowo znaczenie mają przyczyna odmowy, treść skierowania, stan zdrowia pracownika, sposób działania pracodawcy i to, czy pracownik realnie miał możliwość wykonania badań.
Jeżeli pracownik uważa, że skierowanie jest błędne, obejmuje niewłaściwe stanowisko albo pomija ograniczenia zdrowotne, najbezpieczniej powinien zgłosić to pracodawcy na piśmie i stawić się na badanie, przedstawiając lekarzowi posiadaną dokumentację medyczną. Samowolna odmowa zwykle pogarsza sytuację pracownika.
Nie. Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia jest uprawnieniem pracodawcy. Zgodnie z art. 362 Kodeksu pracy pracodawca może zwolnić pracownika z obowiązku świadczenia pracy do upływu okresu wypowiedzenia, a w tym czasie pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia. Przepis nie daje jednak pracownikowi roszczenia o takie zwolnienie tylko dlatego, że złożył wypowiedzenie albo nie chce już wykonywać pracy.
Jeżeli pracodawca nie zwolnił pracownika z obowiązku świadczenia pracy, okres wypowiedzenia jest normalnym okresem zatrudnienia. Pracownik powinien wykonywać pracę, korzystać z urlopu, przebywać na zwolnieniu lekarskim albo wykonywać inne obowiązki zgodnie z prawidłowymi poleceniami pracodawcy. Nie może samodzielnie uznać, że nie będzie przychodził do pracy, ponieważ wypowiedzenie już zostało złożone.
Jeżeli pracodawca chce trwale zmienić stanowisko, rodzaj pracy albo istotne warunki zatrudnienia, co do zasady potrzebne jest porozumienie zmieniające albo wypowiedzenie zmieniające. Inaczej wygląda krótkotrwałe powierzenie innej pracy na podstawie art. 42 § 4 Kodeksu pracy.
Pracodawca może czasowo powierzyć pracownikowi inną pracę bez wypowiedzenia zmieniającego, jeżeli łącznie spełnione są następujące warunki: istnieją uzasadnione potrzeby pracodawcy, okres powierzenia nie przekracza 3 miesięcy w roku kalendarzowym, praca odpowiada kwalifikacjom pracownika i nie powoduje obniżenia wynagrodzenia. W takim przypadku pracownik nie musi podpisywać aneksu, bo jest to jednostronne polecenie pracodawcy.
Nie oznacza to jednak dowolności. Powierzona praca musi być realnie zgodna z kwalifikacjami pracownika, a jeżeli wiąże się z innymi czynnikami ryzyka albo innymi warunkami pracy, konieczne może być odpowiednie orzeczenie lekarza medycyny pracy. Polecenie pracy sprzecznej z orzeczeniem lekarskim, przepisami BHP albo oczywiście zagrażającej zdrowiu pracownika nie powinno być wykonywane bez wyjaśnienia sprawy.
Wynagrodzenie za okres wypowiedzenia zależy od tego, dlaczego pracownik nie świadczy pracy. Jeżeli pracownik normalnie pracuje, korzysta z urlopu, przebywa na zwolnieniu lekarskim albo został przez pracodawcę zwolniony z obowiązku świadczenia pracy, zachowuje odpowiednie uprawnienia płacowe wynikające z przepisów.
Inaczej jest wtedy, gdy pracownik bez usprawiedliwienia odmawia wykonania badań, nie stawia się do pracy albo nie wykonuje prawidłowego polecenia. Z art. 80 Kodeksu pracy wynika, że wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną, a za czas niewykonywania pracy tylko wtedy, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Jeżeli brak pracy wynika z zawinionego zachowania pracownika, pracodawca może kwestionować prawo do wynagrodzenia za ten okres.
Jeżeli natomiast pracownik był gotów do wykonywania pracy dopuszczalnej z punktu widzenia jego zdrowia, a przeszkoda leżała po stronie pracodawcy, sytuacja może wyglądać inaczej. W praktyce sporne bywają zwłaszcza przypadki, w których lekarz medycyny pracy stwierdzi przeciwwskazania do dotychczasowego stanowiska, a pracodawca nie jest w stanie zaproponować pracy zgodnej z orzeczeniem.
Pracownik może wypowiedzieć umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony. Dla celów dowodowych wypowiedzenie powinno być złożone na piśmie albo w inny sposób pozwalający wykazać, kiedy dotarło do pracodawcy. Pracownik nie musi wskazywać przyczyny wypowiedzenia, inaczej niż pracodawca wypowiadający umowę na czas nieokreślony.
Okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony zależy od stażu pracy u danego pracodawcy: wynosi 2 tygodnie przy zatrudnieniu krótszym niż 6 miesięcy, 1 miesiąc przy zatrudnieniu co najmniej 6 miesięcy oraz 3 miesiące przy zatrudnieniu co najmniej 3 lata.
W okresie wypowiedzenia warto zachować porządek dokumentów: kopię wypowiedzenia, potwierdzenie doręczenia, skierowanie na badania, orzeczenie lekarza medycyny pracy, ewentualne zaświadczenia od lekarza prowadzącego oraz korespondencję z pracodawcą. Jeżeli pracownik nie może wykonywać pracy ze względów zdrowotnych, powinien korzystać z właściwych instrumentów prawnych, przede wszystkim ze zwolnienia lekarskiego albo orzeczenia medycyny pracy, a nie z samodzielnej odmowy przychodzenia do pracy.
Jeżeli pracodawca chce powierzyć inną pracę, najlepiej poprosić o pisemne wskazanie stanowiska, zakresu zadań, miejsca pracy, okresu powierzenia oraz warunków BHP. Ułatwia to lekarzowi medycyny pracy ocenę zdolności do pracy i ogranicza ryzyko sporu o to, czy polecenie było prawidłowe.
Poniższe przykłady pokazują, jak te zasady mogą działać w praktyce. W każdej sprawie istotne są dokumenty medyczne, treść skierowania i sposób komunikacji z pracodawcą.
Anna była zatrudniona jako pracownica magazynu. Po 45 dniach zwolnienia lekarskiego złożyła wypowiedzenie i poinformowała, że nie może już dźwigać ciężarów. Pracodawca skierował ją na badania kontrolne i wskazał warunki pracy na magazynie. Anna stawiła się na badanie, przedłożyła dokumentację od ortopedy, a lekarz medycyny pracy stwierdził przeciwwskazania do pracy wymagającej dźwigania. Pracodawca nie mógł dopuścić jej do dotychczasowych zadań i musiał rozważyć inne zgodne z orzeczeniem rozwiązanie na czas wypowiedzenia.
Marek po długiej chorobie wrócił do firmy i od razu złożył wypowiedzenie. Pracodawca nie zwolnił go z obowiązku świadczenia pracy, lecz skierował na badania kontrolne. Marek nie stawił się na badania i przez kilka dni nie przychodził do pracy, tłumacząc, że i tak odchodzi z firmy. W takim przypadku pracodawca może uznać nieobecność za nieusprawiedliwioną, odmówić wynagrodzenia za ten czas, a przy spełnieniu dodatkowych przesłanek rozważyć rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia.
Katarzyna pracowała jako przedstawiciel handlowy, ale po chorobie nie mogła prowadzić samochodu przez kilka tygodni. Pracodawca, zamiast zmieniać umowę, powierzył jej na miesiąc pracę administracyjną w biurze, bez obniżenia wynagrodzenia i zgodną z jej kwalifikacjami. Jeżeli takie polecenie mieści się w warunkach z art. 42 § 4 Kodeksu pracy i lekarz medycyny pracy nie stwierdzi przeciwwskazań, pracownica co do zasady powinna je wykonywać w okresie wypowiedzenia.
Tak, jeżeli wraca do pracy po chorobie trwającej dłużej niż 30 dni. Wypowiedzenie nie znosi obowiązku wykonania badań kontrolnych ani zakazu dopuszczenia do pracy bez aktualnego orzeczenia.
Tak. Zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia zależy od decyzji pracodawcy. Jeżeli pracodawca nie wyda takiego zwolnienia, pracownik powinien wykonywać obowiązki albo korzystać z innych usprawiedliwionych form nieobecności.
Nie zawsze. Jeżeli chodzi o trwałą zmianę umowy, potrzebne jest porozumienie albo wypowiedzenie zmieniające. Jeżeli jednak pracodawca tylko czasowo powierza inną pracę w granicach art. 42 § 4 Kodeksu pracy, zgoda pracownika i podpisanie aneksu mogą nie być wymagane.
Może tak się stać, jeżeli odmowa jest nieusprawiedliwiona i powoduje, że pracownik nie wykonuje pracy z przyczyn leżących po jego stronie. Za sam czas prawidłowo wykonywanych badań okresowych lub kontrolnych pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia.
Może, ale nie automatycznie. Pracodawca musiałby wykazać ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, winę pracownika i realne naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy. Znaczenie ma całość okoliczności sprawy.
W okresie wypowiedzenia pracownik nadal ma obowiązek współpracować z pracodawcą, wykonywać zgodne z prawem polecenia i poddać się wymaganym badaniom medycyny pracy. Pracodawca nie musi zwalniać pracownika ze świadczenia pracy, ale jeżeli to zrobi, pracownik zachowuje wynagrodzenie za czas takiego zwolnienia.
Najbezpieczniejsze postępowanie to pisemne uporządkowanie sprawy: złożenie wypowiedzenia, stawienie się na badania kontrolne, przedstawienie dokumentacji medycznej lekarzowi medycyny pracy oraz uzyskanie jasnego stanowiska pracodawcy co do pracy w okresie wypowiedzenia. Pozwala to uniknąć zarzutu nieusprawiedliwionej nieobecności albo ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, t.j. Dz.U. 2025 poz. 277 - ISAP.
2. Art. 229 Kodeksu pracy - badania profilaktyczne pracowników.
3. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt II PK 225/10.
4. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt II PK 94/16.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Izabela Nowacka-Marzeion
Magister prawa, absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Doświadczenie zdobyła w ogólnopolskiej sieci kancelarii prawniczych, po czym podjęła samodzielną praktykę. Specjalizuje się w prawie cywilnym ,...
>> więcej informacjiPotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Kodeks pracy
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory, słownik i kodeksy.