Wezwanie na policję jako świadek a wynagrodzenie za pracę

Czy pracodawca musi zwolnić pracownika na wezwanie policji?

Tak. Jeżeli pracownik został imiennie wezwany na policję jako świadek, pracodawca ma obowiązek zwolnić go od pracy na czas niezbędny do stawienia się na wezwanie. Wynika to z § 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy.

Przepis obejmuje wezwanie m.in. przez organ administracji rządowej lub samorządowej, sąd, prokuraturę, policję albo organ prowadzący postępowanie w sprawach o wykroczenia. Nie chodzi więc wyłącznie o sąd. Wezwanie na przesłuchanie przez policję również mieści się w tej kategorii, jeżeli ma charakter urzędowy i wymaga osobistego stawiennictwa.

Ważne jest jednak sformułowanie "na czas niezbędny". Pracownik nie uzyskuje automatycznie prawa do całego dnia wolnego. Jeżeli przesłuchanie trwa krótko, a dojazd i powrót pozwalają na dalszą pracę, pracownik powinien wrócić do pracy albo rozpocząć pracę przed przesłuchaniem, o ile jest to realnie możliwe i zgodne z organizacją czasu pracy.

Czy za czas stawienia się na policji przysługuje wynagrodzenie?

Co do zasady nie. Zgodnie z art. 80 Kodeksu pracy wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną, a za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wtedy, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Zwolnienie na czas stawienia się na wezwanie policji jest obowiązkowe, ale samo w sobie nie oznacza płatnego zwolnienia.

Pracownik może zachować wynagrodzenie, jeżeli przewidują to korzystniejsze regulacje obowiązujące u pracodawcy, np. układ zbiorowy pracy, regulamin wynagradzania, porozumienie wewnętrzne albo przyjęta praktyka, która została wyraźnie uregulowana. W razie braku takich zasad pracodawca może pomniejszyć wynagrodzenie za czas nieprzepracowany.

Nie należy mylić tej sytuacji z urlopem wypoczynkowym. Pracownik nie musi brać urlopu, aby stawić się na urzędowe wezwanie. Urlop może być rozwiązaniem dobrowolnym, ale pracodawca nie powinien wymuszać urlopu, gdy pracownik przedstawia prawidłowe wezwanie i korzysta ze zwolnienia przewidzianego przepisami.

Jak usprawiedliwić nieobecność w pracy?

Najbezpieczniej poinformować pracodawcę o wezwaniu niezwłocznie po jego otrzymaniu i przedstawić imienne wezwanie do osobistego stawiennictwa. Po zakończeniu czynności pracownik powinien uzyskać potwierdzenie stawienia się, np. adnotację na wezwaniu, zaświadczenie albo inną informację od organu prowadzącego czynność.

Takie potwierdzenie ma znaczenie praktyczne: pozwala wykazać, że nieobecność była usprawiedliwiona, oraz określić czas, który rzeczywiście był potrzebny na stawiennictwo. Jeżeli organ nie zamieścił adnotacji automatycznie, warto poprosić o jej dokonanie jeszcze przed opuszczeniem komisariatu lub jednostki prowadzącej czynność.

Jeżeli pracownik otrzymał jedynie telefoniczną informację o potrzebie stawienia się, powinien poprosić o pisemne wezwanie albo co najmniej o urzędowe potwierdzenie terminu i charakteru czynności. Sam telefon może okazać się niewystarczający w razie sporu z pracodawcą.

Jak uzyskać rekompensatę za utracony zarobek?

Jeżeli pracodawca nie wypłaca wynagrodzenia za czas zwolnienia, powinien wydać pracownikowi zaświadczenie określające wysokość utraconego wynagrodzenia. Takie zaświadczenie służy do ubiegania się o należności od organu prowadzącego postępowanie.

W przypadku wezwania na policję w sprawie karnej zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania karnego, w szczególności art. 618a-618b i art. 618k. Świadek może żądać zwrotu kosztów stawiennictwa, w tym kosztów podróży oraz utraconego zarobku lub dochodu. Wniosek składa się ustnie do protokołu albo na piśmie, co do zasady w terminie 3 dni od zakończenia czynności z udziałem świadka.

Utracony zarobek pracownika oblicza się według zasad właściwych dla ekwiwalentu pieniężnego za urlop, ale ustawa przewiduje limit dzienny. W 2026 r. limit wynikający z art. 618b § 3 Kodeksu postępowania karnego odpowiada 4,6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, czyli 89,02 zł za dzień. To oznacza, że rekompensata od organu może być niższa niż faktycznie utracona dniówka.

Do wniosku warto dołączyć: kopię wezwania, potwierdzenie stawiennictwa, zaświadczenie pracodawcy o utraconym wynagrodzeniu, bilety lub inne dowody kosztów dojazdu oraz numer rachunku bankowego. Jeżeli czynność prowadził inny organ niż policja, np. sąd cywilny albo organ administracji, podstawę zwrotu kosztów trzeba ocenić według przepisów właściwych dla danego postępowania.

Co grozi za niestawienie się na wezwanie?

Wezwania organów procesowych nie należy lekceważyć. Jeżeli świadek bez usprawiedliwienia nie stawi się na wezwanie, organ może zastosować środki przewidziane w przepisach danego postępowania, w tym karę pieniężną albo zarządzenie przymusowego doprowadzenia. Jeżeli pracownik nie może się stawić z ważnej przyczyny, powinien jak najszybciej poinformować organ i przedstawić dokumenty potwierdzające przeszkodę, np. zaświadczenie lekarskie.

Osobno należy zawiadomić pracodawcę. Usprawiedliwienie przed policją lub sądem nie zastępuje automatycznie obowiązków pracowniczych. Pracownik powinien przekazać pracodawcy informację o przyczynie i przewidywanym czasie nieobecności, a następnie dostarczyć dokument potwierdzający stawiennictwo.

FAQ

Podsumowanie

Pracownik wezwany na policję jako świadek powinien zostać zwolniony z pracy na czas niezbędny do stawienia się na wezwanie. Nie oznacza to jednak automatycznie płatnego dnia wolnego. Jeżeli przepisy wewnętrzne nie przewidują zachowania wynagrodzenia, pracodawca może nie zapłacić za czas nieobecności, ale powinien wystawić zaświadczenie o utraconym wynagrodzeniu.

Aby odzyskać część utraconego zarobku i kosztów dojazdu, trzeba złożyć wniosek do organu prowadzącego postępowanie oraz dołączyć dokumenty potwierdzające stawiennictwo i wysokość utraconego wynagrodzenia. W sprawach karnych szczególnie ważny jest 3-dniowy termin liczony od zakończenia czynności z udziałem świadka.

Źródła

1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy, w szczególności art. 80 - Dz.U. 2025 poz. 277
2. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy, w szczególności § 6 i § 16 - Dz.U. 1996 nr 60 poz. 281; tekst jednolity Dz.U. 2014 poz. 1632
3. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, w szczególności art. 618a, art. 618b i art. 618k - Dz.U. 2026 poz. 490
4. Ustawa budżetowa na rok 2026 z dnia 9 stycznia 2026 r. - Dz.U. 2026 poz. 62

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.