• Stan prawny na: 2026-06-06
Powrót z podróży służbowej w sobotę nie zawsze daje pracownikowi prawo do dodatkowego dnia wolnego. Kluczowe jest to, czy w czasie przejazdu pracownik wykonywał pracę, czy jedynie przemieszczał się po zakończeniu zadania służbowego.
W artykule wyjaśniamy, kiedy czas podróży wlicza się do czasu pracy, jak rozliczyć diety i koszty delegacji oraz kiedy trzeba zadbać o odpoczynek dobowy i tygodniowy pracownika.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

W opisanej sytuacji pracownicy wykonywali czynności służbowe od wtorku do piątku, a w sobotę jedynie wracali do Polski. Jeżeli sobota była dla nich dniem wolnym wynikającym z przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy i w czasie powrotu nie wykonywali żadnych zadań służbowych, samo przemieszczanie się z miejsca delegacji do domu albo do siedziby pracodawcy zasadniczo nie daje prawa do dodatkowego dnia wolnego.
Inaczej należałoby ocenić sprawę, gdyby w sobotę pracownicy faktycznie pracowali, np. wykonywali montaż, sporządzali dokumentację dla pracodawcy, prowadzili służbowe rozmowy wymagające realnej pracy albo kierowali pojazdem w warunkach, w których samo prowadzenie pojazdu stanowiło wykonywanie obowiązków służbowych. Wtedy może powstać obowiązek rozliczenia pracy w dniu wolnym, nadgodzin albo naruszonego odpoczynku.
Trzeba więc rozdzielić dwie kwestie: należności za delegację, czyli diety i zwrot kosztów, oraz rozliczenie czasu pracy. Dieta rekompensuje zwiększone koszty wyżywienia w podróży. Nie jest wynagrodzeniem za pracę w godzinach nadliczbowych i nie zastępuje ewentualnej rekompensaty za pracę w dniu wolnym.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Podstawą rozliczenia delegacji jest art. 775 Kodeksu pracy. Pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, albo poza stałym miejscem pracy, przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową.
W jednostkach państwowych i samorządowych sfery budżetowej szczegółowe zasady wynikają z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 29 stycznia 2013 r. W przypadku pozostałych pracodawców zasady wypłacania należności z tytułu podróży służbowej powinny być określone w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, jeżeli pracodawca nie jest objęty układem i nie ma obowiązku tworzenia regulaminu.
Jeżeli wewnętrzne przepisy firmy nie regulują należności delegacyjnych, stosuje się odpowiednio zasady z rozporządzenia. Pracodawca prywatny nie może też ustalić diety za dobę podróży krajowej ani zagranicznej poniżej wysokości krajowej diety przewidzianej dla sfery budżetowej. Obecnie dieta krajowa wynosi 45 zł za dobę podróży. Przy delegacji zagranicznej wysokość diety zależy od państwa docelowego i stawek z załącznika do rozporządzenia.
Z tytułu podróży krajowej i zagranicznej pracownikowi przysługują przede wszystkim diety oraz zwrot kosztów przejazdów, dojazdów środkami komunikacji miejscowej, noclegów i innych niezbędnych, udokumentowanych wydatków określonych albo uznanych przez pracodawcę. Pracownik powinien rozliczyć koszty podróży nie później niż w ciągu 14 dni od dnia zakończenia delegacji.
Zgodnie z art. 128 § 1 Kodeksu pracy czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. W odniesieniu do podróży służbowych praktyka i orzecznictwo rozróżniają czas samego przemieszczania się od czasu faktycznego wykonywania zadań.
Co do zasady czas przejazdu w delegacji wlicza się do czasu pracy w zakresie, w jakim przypada na normalne godziny pracy pracownika wynikające z jego rozkładu. Nie można więc obniżyć pracownikowi wynagrodzenia tylko dlatego, że w swoich zwykłych godzinach pracy jechał do miejsca wykonywania zadania służbowego zamiast pracować przy biurku albo na stanowisku w zakładzie. Uzupełniająco warto zobaczyć temat: Praca 8,5 godziny zamiast 8 - rozliczenie nadgodzin.
Jeżeli jednak podróż odbywa się poza normalnymi godzinami pracy i pracownik nie wykonuje w tym czasie pracy, taki przejazd nie jest automatycznie nadgodzinami. Pracownik zachowuje prawo do należności delegacyjnych, ale nie nabywa z tego powodu prawa do dodatkowego wynagrodzenia ani czasu wolnego.
Wyjątki są istotne. Czas przejazdu może być czasem pracy, jeżeli pracownik w jego trakcie realnie wykonuje obowiązki, np. przygotowuje dokumenty, prowadzi służbowe negocjacje, usuwa awarię zdalnie albo prowadzi pojazd w ramach obowiązków służbowych, zwłaszcza gdy przewozi innych pracowników lub sprzęt na polecenie pracodawcy. W takich przypadkach trzeba badać konkretny stan faktyczny, rozkład czasu pracy i treść polecenia służbowego.
Jeżeli sobota była dla pracowników dniem wolnym z tytułu przeciętnie pięciodniowego tygodnia pracy, obowiązek udzielenia innego dnia wolnego powstałby wtedy, gdyby w tym dniu wykonywali pracę. Wtedy zastosowanie może mieć art. 1513 Kodeksu pracy, zgodnie z którym pracownikowi wykonującemu pracę w dniu wolnym wynikającym z rozkładu czasu pracy w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy przysługuje inny dzień wolny do końca okresu rozliczeniowego, w terminie z nim uzgodnionym.
Sama bierna podróż powrotna w sobotę, bez wykonywania pracy, nie jest jednak pracą w takim dniu. Dlatego w przedstawionym stanie faktycznym, przy założeniu że pracownicy byli tylko pasażerami albo w inny sposób jedynie przemieszczali się po zakończeniu zadania służbowego, nie ma podstaw do udzielenia dodatkowego dnia wolnego wyłącznie za sobotni powrót.
Jeżeli sobota była dla danego pracownika normalnym dniem pracy wynikającym z harmonogramu, przejazd przypadający w godzinach zaplanowanej pracy należy rozliczyć inaczej: jako czas wliczany do czasu pracy. Tak samo trzeba odrębnie ocenić pracowników zatrudnionych w równoważnym systemie czasu pracy, w ruchomych rozkładach albo przy pracy zmianowej.
Nawet gdy czas przejazdu poza normalnym rozkładem nie jest czasem pracy, pracodawca powinien organizować delegacje tak, aby nie naruszać prawa pracownika do odpoczynku. Zasadą jest co najmniej 11 godzin nieprzerwanego odpoczynku dobowego oraz co najmniej 35 godzin nieprzerwanego odpoczynku tygodniowego, obejmującego co najmniej 11 godzin odpoczynku dobowego. Od tych zasad są wyjątki, ale nie można ich rozszerzać dowolnie.
Znaczenie ma również podróż nocna. Oświadczenie pracownika potwierdzające odbycie podróży służbowej w godzinach nocnych, zakończonej tak, że do rozpoczęcia pracy nie upłynęło 8 godzin, w warunkach uniemożliwiających odpoczynek nocny, może być dowodem usprawiedliwiającym nieobecność w pracy. Nie jest to jednak to samo, co automatyczne prawo do dodatkowego płatnego dnia wolnego za każdy powrót z delegacji.
W praktyce pracodawca powinien przed delegacją ustalić: godziny wyjazdu i powrotu, środek transportu, harmonogram pracy, sposób rozliczenia kosztów oraz to, czy po powrocie pracownik ma realną możliwość skorzystania z wymaganego odpoczynku przed kolejną pracą.
Przy podróży od poniedziałku od godziny 8.00 do soboty do godziny 20.00 pracownicy powinni otrzymać należności delegacyjne za cały okres podróży, zgodnie z właściwymi zasadami dla podróży krajowej i zagranicznej. Skoro otrzymali diety, zwrot kosztów pobytu i wynagrodzenie za pracę od poniedziałku do piątku, zasadnicze pytanie dotyczy jedynie sobotniego powrotu.
Jeżeli w sobotę pracownicy nie wykonywali żadnych czynności służbowych i sobota nie była dla nich harmonogramowym dniem pracy, nie ma podstaw do udzielenia dnia wolnego wyłącznie dlatego, że powrót trwał 12 godzin. Należy jednak sprawdzić, czy podróż nie naruszyła odpoczynku tygodniowego albo dobowego przed kolejnym dniem pracy oraz czy któryś z pracowników nie wykonywał podczas przejazdu czynności, które można uznać za pracę.
Ostateczna ocena zależy od dokumentów: polecenia wyjazdu służbowego, rozkładu czasu pracy, ewidencji czasu pracy, sposobu podróżowania i regulacji obowiązujących u pracodawcy. W razie wątpliwości warto opisać dokładnie, kto jechał, kto prowadził pojazd, jakie czynności wykonywano w drodze i kiedy pracownicy mieli zaplanowaną kolejną pracę.
Poniższe przykłady pokazują, jak różnie można rozliczyć delegację weekendową w zależności od tego, czy pracownik tylko podróżował, czy faktycznie wykonywał pracę.
Pan Jan pracuje od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-16.00. W sobotę wraca z delegacji z Niemiec jako pasażer samochodu służbowego. Nie prowadzi pojazdu, nie sporządza dokumentów i nie wykonuje telefonów służbowych. Przysługują mu należności za podróż służbową, ale sam powrót w sobotę nie daje mu prawa do dodatkowego dnia wolnego.
Pani Anna wraca z delegacji w sobotę, ale przez kilka godzin prowadzi samochód służbowy, przewozi pracowników i sprzęt potrzebny pracodawcy, ponieważ takie polecenie otrzymała przed wyjazdem. Tę sytuację trzeba ocenić inaczej niż bierną podróż pasażera. Czas prowadzenia pojazdu może zostać uznany za wykonywanie pracy i wymagać rozliczenia według zasad czasu pracy.
Pan Tomasz wrócił z delegacji w nocy z niedzieli na poniedziałek, a zgodnie z grafikiem miał rozpocząć pracę o 7.00. Podróż zakończyła się tak późno, że nie miał 8 godzin na odpoczynek nocny w odpowiednich warunkach. W takim przypadku problemem nie jest dodatkowy dzień wolny za podróż, lecz usprawiedliwienie nieobecności albo zapewnienie wymaganego odpoczynku przed kolejną pracą.
Nie. Dzień wolny należy się przede wszystkim za wykonywanie pracy w dniu wolnym wynikającym z rozkładu czasu pracy. Jeżeli pracownik w sobotę tylko wracał z delegacji i nie wykonywał pracy, samo przemieszczanie się nie daje automatycznie prawa do dnia wolnego.
Tak, ale nie zawsze w całości. Czas przejazdu wlicza się do czasu pracy w zakresie przypadającym na normalne godziny pracy pracownika. Poza tymi godzinami podróż jest czasem pracy wtedy, gdy pracownik faktycznie wykonuje obowiązki służbowe.
Nie. Dieta jest należnością związaną z kosztami podróży służbowej, przede wszystkim ze zwiększonymi kosztami wyżywienia. Nie jest dodatkiem za nadgodziny ani rekompensatą za pracę w dniu wolnym.
Na dzień aktualizacji artykułu dieta krajowa określona w rozporządzeniu wynosi 45 zł za dobę podróży. Przy podróży trwającej krócej niż dobę albo przy niepełnej dobie stosuje się zasady proporcjonalnego ustalania diety.
Może uregulować zasady delegacji w regulaminie, układzie zbiorowym albo umowie, ale dieta za dobę podróży krajowej lub zagranicznej nie może być niższa niż dieta krajowa przewidziana dla pracownika sfery budżetowej.
Może nim być, zwłaszcza gdy prowadzenie pojazdu jest elementem polecenia służbowego, pracownik przewozi inne osoby lub sprzęt albo w inny sposób realizuje zadanie pracodawcy. W praktyce trzeba ocenić okoliczności konkretnego przejazdu.
Pracodawca powinien tak organizować czas pracy i podróży, aby zapewnić wymagany odpoczynek. Jeżeli podróż nocna zakończyła się tak późno, że do rozpoczęcia pracy nie upłynęło 8 godzin i warunki uniemożliwiały odpoczynek nocny, pracownik może usprawiedliwiać nieobecność stosownym oświadczeniem.
W opisanym przypadku pracownikom co do zasady nie należy się dodatkowy dzień wolny za sam sobotni powrót z podróży służbowej, jeżeli w drodze nie wykonywali żadnych czynności służbowych, a sobota nie była dla nich zaplanowanym dniem pracy. Należności delegacyjne, takie jak diety i zwrot kosztów, są odrębne od wynagrodzenia za pracę i rekompensaty za pracę w dniu wolnym.
Przed ostatecznym rozliczeniem warto jednak sprawdzić harmonogramy, sposób podróżowania, ewentualne czynności wykonywane w drodze oraz odpoczynek po powrocie. To właśnie te elementy decydują, czy sobotni przejazd pozostanie wyłącznie czasem podróży, czy powinien zostać rozliczony jako czas pracy.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141.
2. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności z tytułu podróży służbowej - Dz.U. 2013 poz. 167.
3. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy - Dz.U. 1996 nr 60 poz. 281.
4. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 czerwca 2005 r., II PK 265/04 - orzeczenie SN.
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Katarzyna Talkowska-Szewczyk
Członek Okręgowej Izby Radców Prawnych we Wrocławiu. Absolwentka Wydziału Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego oraz studiów podyplomowych – Prawo medyczne i bioetyka na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Prawa i Administracji w Krakowie. Radca...
>> więcej informacjiPotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Kodeks pracy
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory, słownik i kodeksy.