• Autor: Marta Słomka
Dostałam od pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę. W piśmie jako przyczynę wskazano „wydłużony czas realizacji zadań oraz brak samodzielności w porównaniu do innych pracowników”. Nie zgadzam się z tą oceną, ponieważ nigdy wcześniej nie otrzymałam żadnych uwag ani informacji o niezadowalających wynikach mojej pracy. Przez okres próbny oraz ponad dwa lata zatrudnienia pracodawca nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń. Czy pracodawca może bez wcześniejszego uprzedzenia zwolnić pracownika z takiego powodu? Czy wolniejsze wykonywanie obowiązków może być podstawą do wypowiedzenia umowy? Co mogę w tej sytuacji zrobić?
.jpg)
Zgodnie z art. 30 § 4 Kodeksu pracy, w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony lub nieokreślony musi zostać wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie. Przyczyna ta powinna być aktualna, konkretna, rzeczywista i zrozumiała.
Celem tego przepisu jest umożliwienie pracownikowi skutecznej obrony w razie sporu sądowego. Pracodawca ma obowiązek wskazać powód wypowiedzenia w sposób na tyle precyzyjny, aby pracownik wiedział, czego dokładnie dotyczy zarzut.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że wymóg z art. 30 § 4 k.p. jest spełniony tylko wtedy, gdy przyczyna wypowiedzenia została podana jasno i w sposób umożliwiający jej weryfikację. Jeżeli pracodawca nie wskazuje żadnych faktów lub okoliczności pozwalających zrozumieć, co konkretnie zarzuca pracownikowi, to wypowiedzenie jest niezgodne z prawem.
Nie ma jednak obowiązku opisywania wszystkich szczegółów — wystarczy wskazanie kategorii zdarzeń, o ile pracownikowi są znane okoliczności, o których mowa. Jeśli jednak pracodawca nigdy nie sygnalizował żadnych problemów, nie przeprowadzał rozmów dyscyplinujących ani ocen pracy, to nie można uznać, że przyczyna wypowiedzenia była pracownikowi znana.
Jeśli przyczyna wypowiedzenia jest nieprawdziwa lub zbyt ogólna, pracownik może wnieść pozew do sądu pracy o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy. Podstawą prawną roszczenia jest art. 45 § 1 k.p., który przewiduje możliwość zakwestionowania wypowiedzenia, gdy jest ono nieuzasadnione lub dokonane z naruszeniem przepisów.
Przykładowo, w wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z 13 października 2020 r. (IV P 114/20) sąd uznał, że przyczyny takie jak „brak samodzielności” czy „brak zaangażowania” są zbyt ogólne, jeśli pracodawca nie wskazuje żadnych konkretnych faktów potwierdzających te zarzuty. W ocenie sądu takie wypowiedzenie jest nieprawidłowe.
Pracodawca nie może dowolnie formułować przyczyny wypowiedzenia. Musi ona być konkretna, zrozumiała i możliwa do sprawdzenia. Jeśli zwolnienie nastąpiło bez wcześniejszego uprzedzenia i bez przedstawienia dowodów na niską jakość pracy, istnieją podstawy do wniesienia pozwu do sądu pracy. Warto skonsultować się z prawnikiem i w odpowiednim terminie złożyć odwołanie.
Przykład 1
Pracownik został zwolniony z powodu „braku zaangażowania”. W sądzie okazało się, że przez cały okres zatrudnienia otrzymywał premie i pozytywne oceny. Sąd przywrócił go do pracy, uznając wypowiedzenie za nieuzasadnione.
Przykład 2
Pracodawca wypowiedział umowę, powołując się na „słabe wyniki sprzedaży”. Jednak nie przedstawił żadnych danych porównawczych ani raportów. Sąd uznał, że wypowiedzenie było zbyt ogólne i nieskuteczne.
Przykład 3
Pracownica otrzymała wypowiedzenie za „brak samodzielności”. W toku sprawy wykazano, że wykonywała polecenia zgodnie z procedurami i nigdy nie była upominana. W efekcie sąd przyznał jej odszkodowanie.
Jeśli otrzymałeś wypowiedzenie i masz wątpliwości co do jego zasadności, mogę pomóc w analizie dokumentu i przygotowaniu pozwu do sądu pracy. Skontaktuj się, aby uzyskać indywidualną poradę i wsparcie w postępowaniu.
1. Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy - Dz.U. 1974 nr 24 poz. 141
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Zapytaj prawnika
Kodeks pracy