• Stan prawny na: 2026-08-08 | Autor: Redakcja Prawo-pracy.pl
Praca zdalna i hybrydowa nie oznacza, że pracownik pozostaje poza ochroną Kodeksu pracy. Przepisy określają m.in. sposób uzgadniania miejsca pracy, obowiązki dotyczące sprzętu i kosztów, BHP, kontroli oraz zasady powrotu do pracy stacjonarnej.
W praktyce kluczowe jest ustalenie, jaki rodzaj pracy zdalnej stosuje firma, co wynika z umowy i regulaminu oraz czy pracodawca prawidłowo rozlicza koszty. Wyjaśniamy, co sprawdzić, jakie dokumenty zachować i kiedy sprawę skierować do Państwowej Inspekcji Pracy albo sądu pracy.
.jpeg)
Praca zdalna od 7 kwietnia 2023 r. jest uregulowana bezpośrednio w Kodeksie pracy. W 2026 r. podstawowe zasady nadal wynikają przede wszystkim z art. 6718-6735 Kodeksu pracy. Przepisy obejmują zarówno pracę wykonywaną całkowicie poza zakładem, jak i model hybrydowy, w którym część dni pracownik spędza w firmie, a część pracuje z uzgodnionego miejsca poza zakładem.
W sporach o pracę zdalną bardzo często problemem nie jest sama możliwość wykonywania obowiązków z domu, ale brak jasnych zasad: nie wiadomo, które dni są zdalne, kto może je zmienić, jakie koszty pokrywa firma, z jakiego miejsca wolno pracować, jak wygląda kontrola i czy pracownik ma prawo domagać się określonego modelu pracy. Dlatego pierwszym krokiem powinno być zawsze sprawdzenie dokumentów obowiązujących u konkretnego pracodawcy.
Zgodnie z art. 6718 Kodeksu pracy praca zdalna może być wykonywana całkowicie lub częściowo w miejscu wskazanym przez pracownika i każdorazowo uzgodnionym z pracodawcą. Może to być adres zamieszkania pracownika, ale przepisy nie ograniczają pracy zdalnej wyłącznie do domu.
Najważniejsze jest uzgodnienie miejsca z pracodawcą. Sam fakt, że pracownik ma laptop służbowy i technicznie może wykonywać zadania z dowolnego miejsca, nie daje mu automatycznie prawa do samodzielnego przeniesienia pracy np. do innego miasta lub za granicę.
Model hybrydowy nie jest osobną instytucją prawną z odrębnym rozdziałem Kodeksu pracy. Jest to po prostu praca zdalna wykonywana częściowo. Przykładowo pracownik może pracować trzy dni w biurze i dwa dni zdalnie. Konkretne proporcje i sposób planowania dni powinny wynikać z uzgodnień obowiązujących u pracodawcy.
W praktyce spory dotyczą również sytuacji, gdy pracownik był nieobecny w dniu przewidzianym jako dzień biurowy albo zdalny i firma oczekuje późniejszego przesunięcia grafiku. Takie przypadki wymagają analizy zasad obowiązujących u danego pracodawcy. Osobno omawiamy problem Praca hybrydowa a odrabianie dni.
Trzeba też odróżnić regularną pracę zdalną od okazjonalnej pracy zdalnej. Zgodnie z art. 6733 Kodeksu pracy okazjonalna praca zdalna może być wykonywana na wniosek pracownika w wymiarze nieprzekraczającym 24 dni w roku kalendarzowym. Do tego trybu nie stosuje się części przepisów dotyczących m.in. zapewniania narzędzi i pokrywania kosztów pracy zdalnej.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Przy ocenie sytuacji pracownika nie wystarczy ustalić, że firma ogólnie dopuszcza home office. Trzeba sprawdzić, na jakiej podstawie konkretny pracownik wykonuje pracę zdalną i jakie zasady zostały przyjęte w zakładzie.
Praca zdalna może zostać uzgodniona już przy zawieraniu umowy o pracę albo w czasie zatrudnienia. Jeżeli została wprowadzona później, należy sprawdzić korespondencję, wnioski pracownika, decyzje pracodawcy oraz inne dokumenty potwierdzające zakres uzgodnienia.
Szczególne znaczenie ma miejsce wykonywania pracy. Jeżeli pracownik zamierza wykonywać obowiązki z innego państwa, dochodzą dodatkowe zagadnienia podatkowe, ubezpieczeniowe, dotyczące prawa właściwego i obowiązków pracodawcy. Samo pozwolenie na pracę zdalną w Polsce nie powinno być utożsamiane ze zgodą na stałe wykonywanie pracy z zagranicy. Odwrotny problem, czyli zatrudnienie dla firmy zagranicznej przy wykonywaniu obowiązków w Polsce, omawia artykuł Praca zdalna z Polski dla zagranicznego pracodawcy.
Zasady pracy zdalnej mogą być określone w porozumieniu ze związkami zawodowymi, regulaminie ustalonym przez pracodawcę, poleceniu pracy zdalnej albo indywidualnym porozumieniu z pracownikiem - zależnie od sytuacji przewidzianej przez Kodeks pracy.
W dokumentach tych należy szukać przede wszystkim zasad dotyczących:
Pracodawca powinien ocenić ryzyko zawodowe związane z pracą zdalną oraz przygotować informację dotyczącą zasad bezpiecznego i higienicznego wykonywania tej pracy. Przed dopuszczeniem do pracy zdalnej pracownik składa wymagane oświadczenia dotyczące zapoznania się z zasadami BHP oraz warunków w miejscu wykonywania pracy.
Firma powinna również określić zasady ochrony danych i - w razie potrzeby - przeprowadzić instruktaż lub szkolenie w tym zakresie. W praktyce może to dotyczyć np. przechowywania dokumentów, korzystania z sieci, sprzętu służbowego, haseł, systemów firmowych i ochrony danych klientów.
Pracownik powinien wiedzieć, z jakiego miejsca może wykonywać pracę, w jakich dniach ma pojawiać się w firmie i według jakich zasad pracodawca kontroluje wykonywanie obowiązków. Nie oznacza to, że pracownik zawsze może sam wybrać model zdalny. Co do zasady praca zdalna wymaga uzgodnienia stron, a przy niektórych ustawowo chronionych grupach pracowników Kodeks pracy przewiduje szczególne reguły rozpatrywania wniosku.
Jeżeli więc pracownik otrzymał odmowę pracy zdalnej, powinien najpierw ustalić, czy należy do grupy, wobec której ustawodawca wprowadził szczególne zasady, oraz czy wskazana przez pracodawcę przyczyna odmowy odpowiada przesłankom ustawowym.
Przy regularnej pracy zdalnej art. 6724 Kodeksu pracy nakłada na pracodawcę obowiązek zapewnienia materiałów i narzędzi pracy, w tym urządzeń technicznych niezbędnych do pracy zdalnej. Pracodawca powinien także zapewnić instalację, serwis i konserwację takich narzędzi albo pokryć niezbędne związane z tym koszty.
Obowiązek obejmuje również pokrywanie kosztów energii elektrycznej oraz usług telekomunikacyjnych niezbędnych do wykonywania pracy zdalnej. Rozliczenie może następować w sposób określony w przepisach zakładowych, a obowiązek wypłaty odpowiednich należności może zostać zastąpiony ryczałtem odpowiadającym przewidywanym kosztom ponoszonym przez pracownika.
Przy ustalaniu ryczałtu należy uwzględniać realne okoliczności, m.in. normy zużycia materiałów i narzędzi, ich udokumentowane ceny rynkowe, ilość materiału wykorzystanego na potrzeby pracodawcy, ceny energii elektrycznej oraz koszty usług telekomunikacyjnych.
Jeżeli pracownik korzysta za zgodą firmy z własnych narzędzi lub urządzeń spełniających wymagania bezpieczeństwa, strony mogą ustalić należny ekwiwalent pieniężny. Nie każdy koszt wyposażenia mieszkania automatycznie obciąża jednak pracodawcę. Przykładowo sam fakt wykonywania pracy zdalnej nie oznacza co do zasady obowiązku sfinansowania przez firmę dowolnie wybranego biurka lub krzesła, jeżeli taki obowiązek nie wynika z przepisów i ustaleń obowiązujących u pracodawcy.
Art. 6729 Kodeksu pracy przewiduje, że pracownik wykonujący pracę zdalną nie może być traktowany mniej korzystnie w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia niż pracownik wykonujący taką samą lub podobną pracę stacjonarnie, z uwzględnieniem różnic wynikających z samej formy pracy.
Nie oznacza to zakazu wszystkich różnic organizacyjnych. Pracodawca może stosować zasady wynikające z obiektywnych różnic między pracą w biurze a pracą zdalną. Problem pojawia się wtedy, gdy niekorzystne traktowanie wynika wyłącznie z faktu wykonywania pracy zdalnej i nie ma racjonalnego uzasadnienia.
Praca w pełni zdalna nie może prowadzić do formalnego odcięcia pracownika od zakładu. Kodeks pracy nakazuje umożliwić pracownikowi zdalnemu przebywanie na terenie zakładu, kontaktowanie się z innymi pracownikami oraz korzystanie z pomieszczeń, urządzeń i działalności socjalnej na zasadach przyjętych dla ogółu zatrudnionych.
Pracodawca może kontrolować wykonywanie pracy zdalnej, przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy oraz procedur bezpieczeństwa i ochrony informacji. Kontrola powinna odbywać się na zasadach ustalonych z pracownikiem i nie może naruszać jego prywatności ani prywatności innych osób korzystających z pomieszczeń domowych.
Pracodawca nie uzyskuje więc nieograniczonego prawa wstępu do mieszkania tylko dlatego, że pracownik wykonuje tam pracę. Kontrola musi pozostawać związana z wykonywaną pracą i respektować kodeksowe ograniczenia.
Pracodawca, który dopuszcza regularną pracę zdalną, powinien nie tylko wydać laptop i pozwolić pracownikowi zostać w domu. Kodeks pracy nakłada na niego cały zestaw obowiązków organizacyjnych, finansowych i związanych z bezpieczeństwem.
| Obszar | Co powinien sprawdzić pracodawca |
|---|---|
| Zasady pracy | Czy sposób wykonywania pracy zdalnej został prawidłowo uzgodniony i opisany w dokumentach. |
| Sprzęt i narzędzia | Czy pracownik ma niezbędny sprzęt albo prawidłowo ustalono zasady korzystania ze sprzętu prywatnego. |
| Koszty | Czy rozliczane są obowiązkowe koszty związane z regularną pracą zdalną i czy ryczałt odpowiada przewidywanym kosztom. |
| BHP | Czy przeprowadzono ocenę ryzyka i przekazano pracownikowi wymagane informacje oraz odebrano wymagane oświadczenia. |
| Dane | Czy ustalono procedury ochrony danych i informacji oraz poinformowano pracownika o obowiązujących zasadach. |
| Kontrola | Czy sposób kontroli odpowiada zasadom obowiązującym w firmie i nie narusza prywatności pracownika. |
Typowym błędem jest traktowanie każdego dnia wykonywanego poza biurem jako okazjonalnej pracy zdalnej. Limit 24 dni nie służy do zastępowania regularnego modelu hybrydowego, jeżeli strony w rzeczywistości stale wykonują pracę w takim systemie.
Innym błędem jest przyjęcie, że skoro pracownik pracuje w domu, firma nie ponosi już odpowiedzialności w zakresie BHP. Przepisy przewidują wprawdzie szczególne wyłączenia właściwe dla pracy zdalnej, ale nie znoszą obowiązków pracodawcy w tym obszarze.
Obowiązki profilaktyczne dotyczące zatrudnienia także nie znikają wskutek pracy z domu. Przykładowo koszty badań profilaktycznych pracowników co do zasady obciążają pracodawcę. Szczegółowy problem omawia artykuł Badania lekarskie pracownika a zwrot kosztów.
Spór dotyczący pracy zdalnej często zaczyna się od ustnych rozmów, które później trudno odtworzyć. Jeżeli pojawia się problem, pracownik powinien zachować przede wszystkim:
Jeżeli pracodawca zmienia lokalizację zakładu albo oczekuje pracy w innym miejscu niż dotychczas, problem może wykraczać poza same przepisy o pracy zdalnej i dotyczyć warunków umowy o pracę. Szerzej ten temat omawia artykuł Zmiana siedziby firmy a prawa pracownika.
W wielu przypadkach pierwszym praktycznym krokiem jest złożenie pisemnego wniosku do pracodawcy. Pismo powinno wskazywać konkretny problem, okres, którego dotyczy, oraz oczekiwany sposób jego rozwiązania.
Jeżeli chodzi o pieniądze, warto podać rodzaj należności, okres i - jeśli jest to możliwe - sposób wyliczenia. Przy sporze o zasady pracy zdalnej można zażądać wskazania podstawy decyzji pracodawcy i dokumentu, z którego wynika stosowana reguła.
Państwowa Inspekcja Pracy może być właściwym kierunkiem, jeżeli problem dotyczy naruszania przepisów prawa pracy, w szczególności organizacji zatrudnienia, BHP albo nieprzestrzegania obowiązków pracodawcy. Inspektor może skontrolować pracodawcę i stosować środki przewidziane ustawą o Państwowej Inspekcji Pracy.
PIP nie zastępuje jednak sądu pracy w rozstrzyganiu każdego indywidualnego sporu. Jeżeli pracownik chce uzyskać zasądzenie określonego świadczenia, odszkodowania albo kwestionuje rozwiązanie stosunku pracy, konieczne może być skierowanie roszczenia do sądu.
Spory o roszczenia ze stosunku pracy należą do właściwości sądów pracy. Dotyczy to m.in. roszczeń pieniężnych, odszkodowawczych oraz sporów wynikających z rozwiązania umowy o pracę.
Zgodnie z art. 291 § 1 Kodeksu pracy roszczenia ze stosunku pracy co do zasady przedawniają się z upływem 3 lat od dnia, w którym stały się wymagalne. Nie wolno jednak automatycznie stosować tego trzyletniego terminu do każdej czynności pracowniczej.
Jeżeli pracownik otrzymał wypowiedzenie umowy o pracę, art. 264 Kodeksu pracy przewiduje 21 dni od doręczenia pisma na wniesienie odwołania do sądu pracy. Taki sam 21-dniowy termin dotyczy żądania przywrócenia do pracy lub odszkodowania po rozwiązaniu umowy bez wypowiedzenia, liczony od zdarzenia wskazanego w przepisie.
Oznacza to, że po otrzymaniu wypowiedzenia albo oświadczenia o rozwiązaniu umowy nie należy czekać na upływ trzyletniego terminu przedawnienia. Termin procesowy może upłynąć po zaledwie 21 dniach.
Praca zdalna i hybrydowa obejmuje wiele problemów, których nie da się rozstrzygnąć jedną ogólną zasadą. Inaczej należy oceniać regularny model hybrydowy, inaczej okazjonalny dzień zdalny, pracę dla podmiotu zagranicznego, zmianę lokalizacji zakładu czy rozliczenie konkretnego kosztu poniesionego przez pracownika.
Przy analizie własnej sytuacji najpierw należy więc ustalić rodzaj pracy zdalnej i treść uzgodnień z pracodawcą, a dopiero później oceniać poszczególne roszczenia. Szczegółowe przypadki powinny być analizowane w kontekście konkretnego stanu faktycznego, dokumentów i dat.
Poniższe sytuacje pokazują, dlaczego sam fakt wykonywania pracy z domu nie przesądza jeszcze o prawach i obowiązkach stron.
Pracownik od roku pracuje w systemie hybrydowym: dwa dni zdalnie i trzy dni w biurze. Firma wypłaca ustalony ryczałt związany z pracą zdalną. Pracodawca nie powinien traktować regularnych dni zdalnych jako okazjonalnej pracy zdalnej tylko po to, aby powołać się na wyłączenie obowiązków kosztowych przewidziane dla limitu 24 dni. Należy ustalić rzeczywisty model pracy i podstawę jego wprowadzenia.
Pracownik ma zgodę na wykonywanie pracy zdalnej z mieszkania w Warszawie. Bez uzgodnienia z firmą wyjeżdża na kilka tygodni za granicę i zamierza pracować z hotelu. Samo wcześniejsze uzgodnienie pracy zdalnej nie musi obejmować nowego miejsca. Pracownik powinien przed wyjazdem uzgodnić tę kwestię z pracodawcą, ponieważ znaczenie mogą mieć również obowiązki podatkowe, ubezpieczeniowe, BHP i dotyczące bezpieczeństwa danych.
Pracownik spiera się z firmą o należny ryczałt za kilka miesięcy pracy zdalnej. Po kilku miesiącach otrzymuje jednak również wypowiedzenie umowy. Są to dwie odrębne kwestie terminowe. Roszczenie pieniężne należy analizować z uwzględnieniem zasad przedawnienia roszczeń ze stosunku pracy, natomiast podważenie wypowiedzenia wymaga pilnego sprawdzenia 21-dniowego terminu na odwołanie do sądu pracy.
Nie w każdym przypadku. Co do zasady praca zdalna wymaga uzgodnienia między pracownikiem i pracodawcą. Kodeks pracy przewiduje jednak szczególne zasady dotyczące wniosków niektórych grup pracowników. Dlatego odmowę należy oceniać w świetle konkretnej podstawy prawnej i sytuacji pracownika.
Tak, ale nie jako osobna instytucja pod nazwą pracy hybrydowej. Kodeksowa definicja pozwala wykonywać pracę zdalną całkowicie albo częściowo. Model częściowy jest w praktyce nazywany pracą hybrydową.
Nie należy tego zakładać. Miejsce pracy zdalnej wskazuje pracownik, ale musi ono zostać uzgodnione z pracodawcą. Zmiana miejsca może więc wymagać ponownego uzgodnienia.
Przy regularnej pracy zdalnej Kodeks pracy przewiduje pokrywanie kosztów energii elektrycznej oraz usług telekomunikacyjnych niezbędnych do jej wykonywania. Obowiązek może być realizowany według zasad obowiązujących w firmie, w tym w formie odpowiednio ustalonego ryczałtu. Inne zasady dotyczą okazjonalnej pracy zdalnej.
Nie ma ogólnej zasady nakazującej finansowanie każdego mebla używanego w mieszkaniu pracownika. Obowiązek zapewniania materiałów i narzędzi należy oceniać według Kodeksu pracy oraz porozumienia, regulaminu lub indywidualnych ustaleń. Jednocześnie pracodawca nadal ma obowiązki związane z BHP i ergonomią pracy.
Do 24 dni w roku kalendarzowym. Okazjonalna praca zdalna jest wykonywana na wniosek pracownika i podlega szczególnym zasadom, w tym wyłączeniu części obowiązków stosowanych przy regularnej pracy zdalnej.
Pracodawca może przeprowadzać przewidzianą przepisami kontrolę wykonywania pracy zdalnej, BHP oraz zasad bezpieczeństwa informacji. Kontrola nie może jednak naruszać prywatności pracownika i innych osób ani uniemożliwiać normalnego korzystania z pomieszczeń domowych.
Zależy od roszczenia. Większość roszczeń ze stosunku pracy przedawnia się co do zasady po 3 latach od wymagalności, ale odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę oraz żądanie przywrócenia do pracy lub odszkodowania po rozwiązaniu bez wypowiedzenia podlega 21-dniowemu terminowi określonemu w art. 264 Kodeksu pracy.
Przy problemie z pracą zdalną lub hybrydową najpierw ustal, jaki model pracy rzeczywiście wykonujesz i na podstawie jakich dokumentów. Sprawdź umowę, regulamin, indywidualne uzgodnienia, zasady zwrotu kosztów oraz dokumentację BHP. Jeżeli firma stosuje wobec Ciebie niejasne lub sprzeczne zasady, poproś o ich pisemne wyjaśnienie i zachowaj korespondencję.
Jeżeli spór dotyczy naruszeń prawa pracy lub BHP, można rozważyć zawiadomienie Państwowej Inspekcji Pracy. Roszczenia indywidualne, w szczególności pieniężne albo związane z rozwiązaniem stosunku pracy, mogą wymagać skierowania sprawy do sądu pracy. Przy wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy należy działać szczególnie szybko ze względu na 21-dniowe terminy procesowe.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Autor: Redakcja Prawo-pracy.pl
Materiał opracowano na podstawie aktualnych przepisów oraz źródeł wskazanych w artykule. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.