• Stan prawny na: 2026-07-22 | Autor: Redakcja Prawo-pracy.pl
Po zmianach obowiązujących od 26 kwietnia 2023 r. pracodawca może ponownie zawrzeć z tym samym pracownikiem umowę na okres próbny tylko wtedy, gdy nowa umowa dotyczy innego rodzaju pracy. Sama kilkuletnia przerwa, zmiana nazwy stanowiska albo kosmetyczna modyfikacja obowiązków nie wystarczą.
Wyjaśniamy, jak porównać obie umowy, jakie dokumenty zabezpieczyć, kiedy zgłosić sprawę do Państwowej Inspekcji Pracy lub sądu pracy oraz jakie terminy mogą zdecydować o skuteczności roszczeń.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu
.jpeg)
Umowa na okres próbny ma służyć rzeczywistemu sprawdzeniu kwalifikacji pracownika i możliwości zatrudnienia go przy określonym rodzaju pracy. Nie powinna być wykorzystywana jako kolejna krótka umowa tylko dlatego, że pracodawca chce ponownie ocenić osobę, której pracę na tym samym stanowisku już zna.
Najważniejsza zmiana polega na usunięciu dawnej zasady, która pozwalała po co najmniej 3 latach jednokrotnie ponowić próbę przy tym samym rodzaju pracy. Obecnie art. 25 § 3 Kodeksu pracy pozostawia jeden przypadek ponowienia: pracownik ma wykonywać inny rodzaj pracy.
Problem pojawia się wtedy, gdy ten sam pracodawca proponuje pracownikowi kolejną umowę próbną, chociaż zakres zadań jest taki sam albo różni się jedynie szczegółami. Zmiana nazwy stanowiska z młodszego specjalisty na specjalistę, dodanie pojedynczego obowiązku lub przeniesienie do innego działu nie przesądza jeszcze, że chodzi o inny rodzaj pracy.
Kodeks pracy nie podaje zamkniętej definicji rodzaju pracy. W praktyce trzeba porównać podstawowe zadania, cel stanowiska, zakres odpowiedzialności, wymagane kwalifikacje, samodzielność oraz warunki wykonywania pracy. Im większa różnica w istocie obowiązków i kompetencjach, tym silniejszy argument, że ponowna próba jest zgodna z prawem.
Nie wystarczy zmiana formalna. Jeżeli nowa umowa nazywa stanowisko inaczej, lecz pracownik nadal obsługuje tych samych klientów, korzysta z tych samych narzędzi i odpowiada za te same wyniki, druga próba może zostać uznana za sprzeczną z celem art. 25 Kodeksu pracy.
| Sytuacja | Czy ponowna próba jest dopuszczalna? | Co trzeba sprawdzić |
|---|---|---|
| Ten sam pracodawca i te same zasadnicze obowiązki | Co do zasady nie | Porównaj obie umowy, zakresy czynności i faktycznie wydawane polecenia. |
| Ten sam pracodawca, ale zasadniczo inny cel stanowiska i inne kwalifikacje | Tak, może być dopuszczalna | Różnice muszą być rzeczywiste, a nie tylko zapisane w nazwie stanowiska. |
| Ta sama praca po przerwie dłuższej niż 3 lata | Nie na podstawie samej przerwy | Dawny wyjątek trzyletni nie obowiązuje dla nowych umów zawieranych obecnie. |
| Inna nazwa stanowiska, lecz niemal identyczne zadania | Najczęściej nie | Znaczenie ma faktyczna treść pracy, nie nazwa użyta przez pracodawcę. |
Osobne zasady ochronne mogą mieć znaczenie, gdy w okresie próbnym pojawia się rodzicielstwo. Szerzej ten wątek omawia artykuł Ciąża podczas umowy na okres. W niniejszym poradniku kluczowe jest jednak ustalenie, czy druga próba w ogóle mogła zostać zawarta.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Podstawą oceny jest art. 25 § 2-3 Kodeksu pracy. Umowę próbną zawiera się w celu sprawdzenia kwalifikacji pracownika i możliwości jego zatrudnienia przy określonym rodzaju pracy. Co do zasady może ona trwać do 3 miesięcy, ale przy zamiarze zawarcia następnie krótszej umowy na czas określony ustawodawca wprowadza niższe limity.
| Planowana kolejna umowa | Maksymalny podstawowy okres próby |
|---|---|
| Umowa na czas określony krótszy niż 6 miesięcy | 1 miesiąc |
| Umowa na czas określony co najmniej 6 miesięcy i krótszy niż 12 miesięcy | 2 miesiące |
| Umowa na czas określony co najmniej 12 miesięcy albo umowa na czas nieokreślony | Do 3 miesięcy |
Okresy jednomiesięczny i dwumiesięczny mogą zostać jednokrotnie wydłużone maksymalnie o 1 miesiąc, jeżeli uzasadnia to rodzaj pracy i odpowiednie postanowienie znajduje się w umowie. Strony mogą także przewidzieć przedłużenie próby o czas urlopu lub innej usprawiedliwionej nieobecności pracownika. To są odrębne mechanizmy i nie dają prawa do zawarcia kolejnej umowy próbnej przy tej samej pracy.
Zgodnie z art. 29 § 1 Kodeksu pracy umowa powinna określać między innymi rodzaj pracy, miejsce wykonywania pracy, wynagrodzenie, wymiar czasu pracy i dzień rozpoczęcia pracy. Przy umowie próbnej trzeba wskazać czas jej trwania albo dzień zakończenia, a w przypadkach krótszych prób także planowany okres kolejnej umowy terminowej i ewentualne wydłużenie uzasadnione rodzajem pracy.
Największą wartość ma porównanie nie tylko nazw stanowisk, ale całej dokumentacji i rzeczywistego sposobu wykonywania pracy. Przygotuj:
Jeżeli spór dotyczy także tego, czy zatrudnienie zakończyło się z upływem terminu, czy na skutek wypowiedzenia, pomocny będzie materiał Koniec umowy na okres próbny. Sposób ustania zatrudnienia wpływa na termin i konstrukcję ewentualnego pozwu.
Pracownik może zażądać wyjaśnienia, dlaczego pracodawca uznaje nowe stanowisko za inny rodzaj pracy, oraz poprosić o skorygowanie podstawy zatrudnienia. Najbezpieczniej zrobić to w postaci papierowej albo elektronicznej, tak aby zachować dowód daty i treści wystąpienia.
Podpisanie drugiej umowy próbnej nie zamyka automatycznie drogi do jej zakwestionowania. W sporze pracownik może powoływać się na rzeczywisty zakres zadań, wcześniejsze zatrudnienie i cel, dla którego pracodawca zastosował próbę. Nie należy jednak zakładać, że sąd zawsze uzna taką umowę za bezterminową. Skutek prawny zależy od ustalonego zamiaru stron, treści dokumentów i tego, jak zatrudnienie faktycznie przebiegało.
Pracodawca powinien umieć wskazać konkretne, istotne różnice między poprzednim a nowym rodzajem pracy. Dobrą praktyką jest przygotowanie odrębnego opisu stanowiska, wskazanie innych kluczowych zadań i kwalifikacji oraz wyjaśnienie, czego dokładnie ma dotyczyć sprawdzenie pracownika.
Nieprawidłowe jest wykorzystywanie kolejnej próby wyłącznie po to, aby zastosować krótszy okres wypowiedzenia, odsunąć decyzję o stabilniejszej umowie albo ponownie oceniać pracownika przy tych samych zadaniach. Cel próby musi być realny i związany z nowym rodzajem pracy.
W piśmie wskaż daty obu umów, nazwy stanowisk, najważniejsze wspólne obowiązki oraz przepis, na który się powołujesz. Poproś o pisemne wyjaśnienie różnic między rodzajami pracy i o zmianę podstawy zatrudnienia, jeżeli zakres zadań jest w istocie taki sam.
Pismo powinno zawierać dane pracownika i pracodawcy, opis faktów, krótkie porównanie obowiązków, konkretne żądanie oraz datę i podpis. Możesz wyznaczyć rozsądny termin odpowiedzi, na przykład 7 dni, ale taki termin nie wstrzymuje terminów sądowych.
Zachowaj kopie umów, wypowiedzenia, wiadomości i zakresów czynności. Sporządź własną chronologię: kiedy otrzymałeś propozycję drugiej próby, kto wyjaśniał jej przyczynę, jakie zadania wykonywałeś i kiedy doszło do zakończenia zatrudnienia. W sporze często decydują szczegóły pokazujące, że nowa nazwa stanowiska nie zmieniła istoty pracy.
Skarga do PIP może dotyczyć naruszeń przy zawieraniu umowy o pracę i dokumentowaniu warunków zatrudnienia. Inspektor może skontrolować dokumentację i praktykę pracodawcy. Skarga nie zastępuje jednak pozwu o ustalenie rodzaju umowy ani odwołania od wypowiedzenia. O indywidualnym roszczeniu pracownika rozstrzyga sąd pracy.
Jeżeli pracodawca wypowiedział umowę, odwołanie do sądu pracy wnosi się co do zasady w ciągu 21 dni od doręczenia pisma wypowiadającego. Nie należy czekać na odpowiedź pracodawcy lub wynik kontroli PIP. Właściwy jest sąd pracy ustalony według przepisów postępowania cywilnego, między innymi według siedziby pozwanego albo miejsca, w którym praca jest, była lub miała być wykonywana.
Okres wypowiedzenia prawidłowej umowy próbnej wynosi 3 dni robocze, gdy próba nie przekracza 2 tygodni, 1 tydzień, gdy jest dłuższa niż 2 tygodnie, oraz 2 tygodnie, gdy wynosi 3 miesiące. Jeżeli druga umowa została błędnie potraktowana jako próbna, pracownik może kwestionować także zastosowanie zbyt krótkiego okresu wypowiedzenia.
Gdy umowa zakończyła się wyłącznie z upływem wpisanego terminu, nie ma klasycznego odwołania od wypowiedzenia, bo wypowiedzenia nie złożono. Nadal może być potrzebne powództwo o ustalenie rodzaju lub dalszego trwania stosunku pracy albo inne roszczenie, lecz jego dobór zależy od stanu faktycznego. Z tego powodu także w takim przypadku nie warto zwlekać.
Jeżeli sąd uzna, że wypowiedzenie prawidłowej umowy próbnej naruszało przepisy, art. 50 § 1 Kodeksu pracy przewiduje co do zasady wyłącznie odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać. Jeżeli jednak spór dotyczy tego, że umowa w ogóle nie mogła być umową próbną, najpierw trzeba ustalić jej rzeczywisty charakter. Od tego zależy zakres możliwych żądań.
W praktyce pozew może obejmować ustalenie rodzaju umowy, roszczenie związane z wadliwym rozwiązaniem stosunku pracy albo należności wynikające z zastosowania nieprawidłowego okresu wypowiedzenia. Nie ma przepisu, który w każdym przypadku automatycznie przekształca bezprawnie ponowioną próbę w umowę na czas nieokreślony. Warto więc formułować żądania główne i ewentualne po analizie dokumentów.
Jeżeli po próbie zaproponowano kolejną umowę terminową, znaczenie mogą mieć również limity umów na czas określony. Zagadnienie to szerzej wyjaśnia tekst Kiedy umowa na czas określony.
Poniższe sytuacje pokazują, jak ocena zależy od rzeczywistych obowiązków, a nie od samej nazwy dokumentu. O tym, jaka umowa może zostać zawarta po prawidłowej próbie, przeczytasz także w artykule Umowa po okresie próbnym.
Pracownik był zatrudniony jako magazynier na trzymiesięcznej próbie, a następnie pracował u innego pracodawcy przez cztery lata. Po powrocie pierwszy pracodawca ponownie proponuje mu próbę na stanowisku magazyniera z tym samym zakresem zadań. Taka umowa nie staje się dopuszczalna tylko dlatego, że minęły ponad 3 lata. Obecne przepisy nie przewidują już tego wyjątku.
Pracownica wcześniej wykonywała pracę konsultantki telefonicznej, a po roku wraca do tej samej firmy jako specjalistka do spraw płac. Nowe stanowisko wymaga innych kwalifikacji, obejmuje naliczanie wynagrodzeń, pracę z dokumentacją kadrową i odpowiedzialność za rozliczenia. Ponowna umowa próbna może być uzasadniona, ponieważ pracodawca sprawdza przydatność do innego rodzaju pracy.
Sprzedawca po zakończeniu pierwszej umowy wraca jako starszy specjalista sprzedaży. Nadal obsługuje ten sam region, tych samych klientów i te same produkty, a nowym elementem jest jedynie cotygodniowy raport. Sama zmiana nazwy stanowiska i dodanie ubocznego zadania prawdopodobnie nie tworzą innego rodzaju pracy. Pracownik powinien zabezpieczyć zakresy czynności i polecenia pokazujące faktyczną ciągłość obowiązków.
Nie tylko z powodu upływu 3 lat. Od 26 kwietnia 2023 r. ponowienie jest dopuszczalne, gdy pracownik ma wykonywać inny rodzaj pracy. Dawny wyjątek dotyczący tej samej pracy po trzyletniej przerwie został usunięty.
Nie. Awans musi wiązać się z rzeczywistą zmianą rodzaju pracy. Jeżeli nowe stanowisko oznacza głównie wyższe wynagrodzenie lub większy tytuł, lecz podstawowe zadania pozostają takie same, ponowna próba może być wadliwa.
Tak, jeżeli dotyczy innego rodzaju pracy i nie zachodzi obowiązek zastosowania krótszego limitu związanego z planowaną kolejną umową terminową. Przy planie umowy krótszej niż 6 miesięcy próba zasadniczo nie może przekroczyć 1 miesiąca, a przy planie od 6 do mniej niż 12 miesięcy - 2 miesięcy.
Podpis potwierdza zawarcie umowy, ale nie odbiera prawa do powoływania się na przepisy bezwzględnie obowiązujące. Pracownik powinien jednak możliwie szybko zgłosić zastrzeżenia i zabezpieczyć dowody.
Nie ma takiego automatycznego skutku w każdym przypadku. Sąd bada treść umowy, zamiar stron i przebieg zatrudnienia. Możliwe roszczenia trzeba dobrać do konkretnego stanu faktycznego.
PIP może skontrolować przestrzeganie prawa pracy i zakwestionować nieprawidłowości, ale indywidualne ustalenie rodzaju stosunku pracy i zasądzenie roszczeń należy do sądu pracy. Skarga do PIP nie zastępuje pozwu.
Co do zasady 21 dni od doręczenia wypowiedzenia. Termin ten jest krótki i nie ulega zatrzymaniu tylko dlatego, że pracownik prowadzi korespondencję z pracodawcą albo złożył skargę do PIP.
Przy ponownej umowie na okres próbny najpierw porównaj rzeczywisty rodzaj pracy, a nie tylko nazwy stanowisk. Jeżeli podstawowe zadania są takie same, kilkuletnia przerwa nie uzasadnia dziś nowej próby. Zabezpiecz obie umowy, zakresy czynności i korespondencję, złóż pisemne zastrzeżenie, a po otrzymaniu wypowiedzenia pilnuj 21-dniowego terminu do sądu pracy. Rodzaj roszczenia powinien odpowiadać temu, jak umowa została zawarta i zakończona.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Autor: Redakcja Prawo-pracy.pl
Materiał opracowano na podstawie aktualnych przepisów oraz źródeł wskazanych w artykule. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.
Potrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika
Kodeks pracy
Bezpłatne zasoby, które realnie pomagają — kalkulatory, słownik i kodeksy.