Okresy wypowiedzenia umowy o pracę

Kodeks pracy przewiduje możliwość rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem. W ten sposób mogą być rozwiązywane umowy: na czas nieokreślony, na zastępstwo, a także – w niektórych wypadkach – umowy na czas określony, w tym umowy dotyczące wykonywania pracy tymczasowej.

W zależności od rodzaju umowy różne są okresy wypowiedzenia umowy o pracę.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 K.p. okres wypowiedzenia umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest uzależniony od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy i wynosi:

1. 2 tygodnie, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 6 miesięcy,
2. 1 miesiąc, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 6 miesięcy,
3. 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata.

W przypadku pracownika, który jest zatrudniony na stanowisku związanym z odpowiedzialnością za powierzone mienie, strony umowy mogą ustalić, że terminy wypowiedzenia umowy, w przypadkach określonych w pkt. 1 i 2 będą dłuższe niż ustawowe i wynosić odpowiednio 1 miesiąc i 3 miesiące.

Do okresu zatrudnienia, od którego zależy okres wypowiedzenia umowy o pracę na czas określony, wlicza się pracownikowi okres zatrudnienia w poprzednim miejscu pracy, jeżeli zmiana pracodawcy nastąpiła w ramach przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę, zgodnie z art. 23¹ Kodeksu pracy. A także w innych przypadkach, gdy z mocy odrębnych przepisów nowy pracodawca jest następcą prawnym w stosunkach pracy nawiązanych przez pracodawcę poprzednio zatrudniającego tego pracownika.

Strony, po dokonaniu wypowiedzenia umowy o pracę przez jedną z nich, mogą ustalić wcześniejszy termin rozwiązania umowy. Ustalenie takie nie zmienia trybu rozwiązania umowy o pracę.

Zgodnie z art. 36¹ § 1 Kodeksu pracy, jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę – zawartej na czas nieokreślony – następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników, pracodawca może, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę, skrócić okres trzymiesięcznego wypowiedzenia, najwyżej jednak do jednego miesiąca. W takim przypadku pracownikowi przysługuje odszkodowanie w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia.

Okres, za który przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi pozostającemu w tym czasie bez pracy do okresu zatrudnienia.

Umowa na czas określony z zasady jest taką, której nie można rozwiązać za wypowiedzeniem. Jednak, kiedy strony zawierają umowę na czas określony na okres dłuższy niż 6 miesięcy, mogą w umowie zastrzec dopuszczalność wypowiedzenia tej umowy z dwutygodniowym wypowiedzeniem. Jeżeli w umowie takiego zapisu nie będzie, to umowy tej nie można rozwiązać za wypowiedzeniem.

Przepisy prawa nie dopuszczają możliwości rozwiązania za wypowiedzeniem umowy na czas określony zawartej na okres krótszy niż 6 miesięcy.

W przypadku umowy o pracę na okres próbny czas wypowiedzenia umowy wynosi:

1. 3 dni robocze, jeżeli okres próbny nie przekracza 2 tygodni,
2. 1 tydzień, jeżeli okres próbny jest dłuższy niż 2 tygodnie,
3. 2 tygodnie, jeżeli okres próbny wynosi 3 miesiące.

Okres wypowiedzenia umowy o pracę na zastępstwo wynosi 3 dni robocze.

Umowa zawarta na czas określony dotycząca pracy tymczasowej również może zostać rozwiązana za wypowiedzeniem. Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych, w umowie o pracę zawartej na czas określony strony mogą przewidzieć możliwość wcześniejszego rozwiązania tej umowy przez każdą ze stron:

1. z trzydniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres nieprzekraczający 2 tygodni,
2. z jednotygodniowym wypowiedzeniem, gdy umowa o pracę została zawarta na okres dłuższy niż 2 tygodnie.

Zgodnie z przepisami prawa pracy okres wypowiedzenia określony w tygodniach lub w miesiącach kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca.

Tak więc jeżeli np. pracownik zatrudniony na okres próbny powyżej 2 tygodni złoży w środę oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z 1-tygodniowym okresem wypowiedzenia, to umowa ta nie zostanie rozwiązana w następną środę, ale w następującą po niej sobotę.